211 



vooral van enge waters zoo zeer uit woelen en zelfs het bed der rivier 

 kunnen beroeren. Al weder een bewijs dus, dat de trilling zich vrij 

 wat dieper uitstrekt dan over de oppervlakte. 



Met eene eenvoudige proef ving ik aan ; ik wil eene tweede 

 daaraan toevoegen, die niet minder leerrijk, even onkostbaar en 

 ligt uitvoerbaar is. Men werpe twee steenen niet al te ver van 

 elkander en te gelijk in het water, dan zullen door beiden 

 kringen worden voortgebragt. Deze beide stelsels van kringen zul- 

 len weldra elkander kruisen , wanneer de punten , waarvan zij 

 uitgaan, goed zijn gekozen. Laten A en JB fig. 1 die beide pun- 

 ten van uitgang, of om wis- 

 kundig te spreken , de mid- 

 delpunten der beide stelsels 

 zijn. De kringen zijn voorge- 

 steld door cirkels; de doorge- 

 trokkene zijn de ringbergjes, 

 en de gestippelde, waarmede 

 zij regelmatig afwisselen , de 

 ringdalen. Men ziet, hoe in de 

 figuur op alle punten die met 

 a zijn geteekend een ringberg 

 Tig. 1. van het eene stelsel door een 



ringberg van het andere wordt doorsneden; op de wateroppervlakte 

 moet derhalve de eene berg als over den anderen heenloopen, en , daar 

 een berg op een berg blijkbaar een nieuwen berg moet geven, die 

 de dubbele hoogte heeft, zoo zullen zich op die punten hoogere uitste- 

 kende bergjes als kleine nopjes moeten vertoonen. Op alle punten 

 b snijden elkander twee ringdalen; dit geeft natuurlijk telkens een 

 klein komvormig dal, dat tweemaal zoo diep is. Op alle punten c 

 echter snijdt een gestippelde cirkel een doorgetrokkenen ; hier krui- 

 sen elkander een berg en een dal, en het dal wordt opgevuld door 

 den berg; op de water- vlakte ontstaat dus hier een klein plekje, 

 dat efi'en en glad blijft, even als of er geen kringen bestonden. 

 Plaatst men zich bij zonneschijn in zulk eenen stand, dat men de 

 flikkering op den waterspiegel goed kan waarnemen, dan zal men 



