GILBERT WHITE. 



V an al de takken, waarin de wetenschap der natuur zich splitst, 

 is welligt geen voor de meeste menschen zoo aantrekkelijk, als 

 die, welke men met den naam van Natuurlijke historie bestem- 

 pelt. Zeker is het, dat er geen is, waartoe hij eerder en meer als 

 van zelf gedreven wordt. Want reeds het kind vermaakt zich met 

 het gadeslaan en onderzoeken van de voorwerpen, die de tiatuur het 

 van alle zijden onder de oogen brengt; het wenscht de namen en 

 eigenschappen te leeren kennen van de dieren, die het rondom zich 

 ziet bewegen, van de boomen en kruiden, onder en tusschen welke 

 het speelt; en de pogingen, die het aanwendt om van al die zaken, 

 die zijne nieuwsgierigheid prikkelen , iets te weten te komen , zijn 

 de eerste wankelende schreden van den mensch op het gebied der 

 natuurlijke geschiedenis. Voor verre de meeste menschen blijft het bij 

 die eerste schreden ; bij een groot aantal kinderen evenwel, aan wie 

 het geluk van eene meer beschaafde opvoeding te beurt valt, wordt 

 later de natuurlijke historie en het daarmede verbondene verza- 

 melen van dieren , planten en delfstoffen eene liefhebberij , waaraan 

 zij gaarne een groot deel van hunnen tijd besteden, en, ofschoon 

 op nog meer gevorderden leeftijd door velerlei oorzaken die zucht 

 veelal verdwijnt, zoo is het toch zeker, dat de meeste menschen, 

 die overigens aan de beoefening der natuurwetenschappen vreemd 

 zijn gebleven, zich in eene diergaarde, een plantentuin, eene verza- 

 meling van delfstoffen eerder te huis zullen gevoelen, dan in eene 

 andere wetenschappelijke inrigting, b. v. in een physisch of che- 

 misch laboratorium. Meer dan eens trof mij , bij het bezoeken van 



