— 224 — 



zamenstelden , de kruiden, welke overal groeiden, de dieren die in 

 het woud en in het veld, op de heuvels en in de wateren, in de 

 woningen der menschen en onder steenen en in den grond hunne 

 woonplaatsen hadden, dat alles onderzocht hij van alle kanten. 



Hij vorschte na, welke planten gaarne bij elkander groeijen en 

 welke elkanders nabijheid niet schijnen te kunnen verdragen ; de 

 orde, in welke de bloemen der planten telken jare ontluiken naar- 

 mate van de gesteldheid des weders; den tijd, wanneer elke trek- 

 vogel ieder jaar komt en gaat; den invloed van de weersgesteldheid 

 op de ontwikkeling van deze en gene schadelijke insekten; de 

 wijze waarop het eene dier de al te sterke voortplanting van het 

 andere in toom houdt; — in 't kort, hij verwaarloosde niets, en, 

 ofschoon zeer wel wetende, dat hij de rijke mijn, die de natuur 

 binnen de grenzen zijner woonplaats hem opende, nooit geheel uit- 

 putten zou, zoo streefde hij er toch na, om zoo veel mogelijk van 

 den schat zijner verzamelde kennis aangaande de natuurlijke histo- 

 rie van Selborne een geheel te maken , waaraan niets ontbrak. Het- 

 geen hij waarnam en te weten kwam, teekende hi] voor een groot 

 gedeelte op in den vorm van brieven, meest gerigt aan zijne vrien- 

 den THOMAS PENNANT CU DAiNEs BAREiNGTON , — en de vcrzameüng 

 dier brieven, honderd en tien in getal, vormt het werk, getiteld: 

 Natural Hisiory of Selborne. 



Ten einde de manier te doen kennen , waarin dit boek geschre- 

 ven is, deel ik hier een drietal dier brieven mede. 



VIER EN DERTIGSTE BRIEF. 

 Aan THOMAS pennant. 



Selborne, 12 Mei 1770. 



Tn de vorige maand hadden wij zulk eene opvolging van koud 

 en wild weer, zulk eene standvastige afwisseling van vorst, en 

 sneeuw, en hagel, en storm, dat de geregelde verhuizing of ver- 

 schijning der zomervogels zeer afgebroken werd. Eenigen vertoonden 

 zich niet, althans wij hoorden ze niet, dan weken na hun gewonen 



