— 2^9 ~ 



Maar in de dorpen rondom Londen, waar mossen en plantenwol 

 schaar» gevonden vporden, bezit het nest van den vink niet dat 

 fraai afgewerkte voorkomen , en is niet zoo net bekleed met mos , 

 als in de meer landelijke distrikten ; het winterkoningje is daar 

 genoodzaakt zijne woning te bouwen van stroo en dor gras, welke 

 er niet die rondheid en vastheid aan geven , die anders zoo merk- 

 waardig zijn in de gewrochten van dien kleinen bouwmeester. Het 

 regelmatige nest van de boerenzwaluw is half bolvormig; maar waar 

 een balk, een post of eene lijst toevallig in den weg staat, wordt 

 het nest zoo ingerigt, dat het zich naar den hinderpaal voegt, en 

 wordt plat, of ovaal, of zaamgedrukt. 



In de volgende voorbeelden blijft het instinkt volkomen eenvor- 

 mig en aan zich zelf gelijk. Er zijn drie dieren, die voor een deel van 

 hazelnoten leven: de eekhoorn, de veldmuis, en de blaauwspecht, — 

 en toch opent elk die noten op eene verschillende wijze. De eekhoorn , 

 na het kleine uiteinde afgeknaagd te hebben, splijt de schil in 

 tweeën met zijne lange snijtanden , even als een mensch dit doet 

 met zijn mes. De tweede bijt er met zijne tanden een gaatje in, 

 zoo regelmatig, alsof het er met een drilboor in gedrild was , en toch 

 zoo klein, dat men zich er over verwonderen moet, hoe de kern 

 daardoor kan uitgehaald zijn. De blaauwspecht eindelijk pikt een 

 onregelmatig en ongelijk gat in de noot; maar daar deze vogel de 

 noot niet met zijne pooten kan vasthouden, terwijl hij haar doorboort, 

 zoo zet hij haar vast in een gat of in eene spleet van een boom, 

 terwijl hij, boven haar staande, de weerbarstige schil doorpikt. Wij 

 hebben dikwijls noten geplaatst in eene opening van eene deurpost, 

 waar men wist dat blaauwspechten huisden, en altijd bevonden wij 

 dat die vogels ze gereedelijk openden. Terwijl zij aan 't werk zijn , 

 maken zij een tikkend geluid, dat op een aan merkel ij ken afstand 

 kan worden gehoord. 



Gij, die de theorie en de praktijk der muziek beiden verstaat, 

 zult ons het best kunnen leeren, hoe het komt, dat harmonie of 

 melodie sommige menschen op eene zoo vreemde wijze, als 't ware 

 bij herinnering, aandoet, nog dagen lang, nadat de muziek gehoord 

 is. Wat ik bedoel, zal de volgende plaats het gemakkelijkst verklaren: 



