— 230 ^ 



"Voorts verkoos hij (peiresc), boven de raensclielijke stem, en 

 boven de muziek van instrumenten , de muziek der vogelen ; niet , 

 omdat hij door de andere ook niet vermaakt werd , maar omdat de 

 door menschen voortgebragte muziek in zijne ziel eene zekere aan- 

 houdende, de aandacht en den slaap storende onrust achterliet, ver- 

 oorzaakt, doordien de verschillende veranderingen van toon en za- 

 menstemming in de phantasie heen en wederkeeren ; — terwijl niets 

 dergelijks kan achterblijven uit het maatgeluid der vogelen , hetwelk , 

 omdat liet niet in die mate door ons nagevolgd kan worden , ook 

 onzen inwendigen zin niet zóó kan in beweging zetten;" (gassendi, 

 in het leven van peiresc.) 



Deze merkwaardige aanhaling treft mij bijzonder, omdat zij mijn 

 eigen geval zoo wèl voorstelt, en beschrijft, wat ik zoo dikwijls 

 lieb gevoeld, maar nooit zoo goed kon uitdrukken. Wanneer ik schoo- 

 ne muziek hoor, ben ik nacht en dag, maar bepaaldelijk bij het 

 eerste ontwaken, bezig met passages daaruit, die om hare ontijdig- 

 heid mij meer last dan genoegen veroorzaken: fraaije melodiën 

 plagen mijne verbeelding, en komen van tijd tot tijd onwederstaan- 

 baar in mijne herinnering terug, zelfs wanneer ik begeerte heb om 

 aan meer ernstige onderwerpen te denken. 



Het is geenszins mijn voornemen , om te treden in eene beoor- 

 deeling der verdiensten van het boek, dat gilbert white geschre- 

 ven heeft , — om te onderzoeken , of de door hem gekozen briefvorm 

 en de met dezen in verband staande vrijheid en onstelselmatigheid 

 zijner behandeling de geschiktste en de doelmatigste zijn , — en 

 wat dies meer zij. Want ik wilde niet zoo zeer spreken over dat 

 boek, op zichzelf genomen, als wel naar aanleiding van deszelfs 

 inhoud een denkbeeld geven van het werken en streven van white. 

 Het is niet white als schrijver, maar white als beoefenaar der Na- 

 tuurlijke historie, en wel der Natuurlijke historie van zijne woon- 

 plaats, met wien ik mijne lezers bekend wenschte te maken. 



Als zoodanig verdient hij die kennismaking ten volle, en is, 

 waar het hier op aankomt, zijn voorbeeld ten hoogste geschikt, om 



