- 25] — 



eene verklaring geeft van die kringen om de maan, maar zij leert 

 ons zelfs op zeer eenvoudige wijze dit verschijnsel door heksen- 

 meel of een dunnen aanslag volkomen nabootsen. 



De dunne draadjes van gewone boomwol — of , laat ik mij eenvou- 

 diger uitdrukken, van watten — geven ook al soortgelijke verschijnse- 

 len ; een uitgeplozen vlokje watten geeft, wanneer men er doorziet, dui- 

 delijk eene gekleurde gloriekroon rondom eene eenigzins verwijderde 

 vlam. Bij mistig weder zien wij al onze lantaarns ook met zulk eene 

 kroon omgeven; wanneer er veel rook in de kamer is, zien wij iets soort- 

 gelijks rondom allelichtvlammen ; de bloedligchaampjes, waarvan de 

 lezer wel eens heeft gehoord, geven, in eene dunne laag op een stukje glas 

 uitgespreid, ook al soortgelijke verschijnselen. Er bestaat een naauw ver- 

 band tusschen de grootte der kringen, die wij bij een bepaalden ouder- 

 lingen afstand van de lichtbron , het werkende schermpje en het oog van 

 den waarnemer zien voor den dag komen , en tusschen de grootte van de 

 ondoorschijnende ligchaampjes ; young bepaalde dit verband wiskundig 

 en stelde een werktuig voor om , met behulp van de grootte dier krin- 

 gen , de grootte van kleine ondoorschijnende ligchaampjes te bepalen. 



Nog enkele gevallen van difl'ractie van het licht wil ik aanstip- 

 pen. Wanneer men met bijna gesloten oogen, dus tusschen de oog- 

 haartjes door, of langs den rand van een wolligen pet in de zon 

 ziet, neemt men kleuren waar, die hier te huis behooren ; in beide 

 gevallen werken de haartjes als ondoorschijnende tusschenschotjes en 

 de opengelaten ruimten als naauwe sleufjes; reeds wanneer men de 

 oogen half toe doet en dan naar eene vlam ziet, zal men die kleuren 

 en zelfs meer of min volkomene nevenbeeldjes bespeuren. Yerder laten 

 zich nog onderscheidene voorkomende verschijnselen zamenvatten in 

 deze stelling: dat elk klein ondoorschijnend ligchaampje, hetwelk 

 op grooten afstand van den waarnemer en tevens in of nabij de lijn ligt, 

 die het oog met de lichtbron verbindt , even zooveel licht geeft 

 als het eigenlijk moest wegnemen en dus, in plaats van licht op te 

 houden, nog eens zoo sterk verlicht schijnt als de omgeving; deze waar- 

 heid moet op soortgelijke wijze worden aangetoond als de stelling van 

 PüissoN, die boven werd vermeld; genoeg, men verklaart hieruit bijv. 

 het zonderlinge lichten van kleine ondoorschijnende voorwerpen , die 



17 



