— 252 -^ 



in dezelfde rigting met de zon zijn gelegen , en die dus vóór of in 

 de nabijheid van dat hemelligchaam worden gezien en zich als wer- 

 kelijk stralende voorwerpjes voordoen (^). 



Al de genoemde diffractie- verschijnselen, welke ik met het bloote 

 oog leerde waarnemen, kunnen nog veel schooner worden te voor- 

 schijn geroepen met behulp van een eenvoudigen kijker; ik mag een 

 gewonen kijker van molteni daartoe toch wel in veler handen voor- 

 onderstellen. Men denke zich ons spiegelend horologieglaasje of het 

 van binnen verlakte glazen buisje in de zon gelegd , en in het midden 

 van den dop of deksel van onzen kijker eene kleine regelmatige ope- 

 ning; de kijker wordt nu eerst, op eenen afstand van 6 tot 10 el 

 van het spiegelende glaasje, scherp op het zonnebeeldje gesteld , en 

 dan de dop met kleine opening weer voor het groote glas gezet; 

 bij zulk een schijnbaar aan de zijde van het groote glas nog zoo goed als 

 ongeopenden kijker zou dan toch die kleine opening nog licht ge- 

 noeg binnen laten om het zonnebeeldje te laten waarnemen, dat met 

 schoone interferentie- verschijnselen omgeven zal zijn. Doch wij willen 

 onzen dop niet beschadigen ; wij nemen hem af en plakken met een 

 weinig was op den objectief-rand van den kijker eene gewone speel- 

 kaart, die in het midden een zuiver klein gaatje heeft, dat rond, drie- 

 hoekig, vierhoekig of ruitvormig enz. mag zijn, en liefst niet grooter 

 dan eene Ned. streep moet worden genomen. Ook kunnen wij onze 

 proeven nog wat netter inrigten: wij laten ons een houten band of 

 ring even als een servetband draaijen , die voor op den kijker past en 

 verschaffen ons eenige platte koperen ringen, bijv. iets grooter dan 

 een rijksdaalder, waaruit juist in het midden eene ronde opening zoo 

 groot als ongeveer een gulden is uitgesneden ; die ringen moeten zoo 

 groot zijn als de kijker aan de voorzijde wijd is, daar zij straks 

 met was voor op den houten band moeten worden vastgeplakt. Nu 

 verschaffen wij ons bladtin en snijden daaruit eenige ronde schijfjes, 

 een weinig grooter dan een gulden ; deze schijfjes worden vlak uit- 

 gestreken en op een stukje spiegelglas gelegd ; dan wordt met een 

 scherp pennemes het verlangde kleine regelmatige gaatje uitgesneden , 

 en des verkiezende maakt men in zulk een schijfje niet één maar 



(•) Zie KAISKR, de Sterrenhemel I, 2de druk. 



