DE PRAKTIJK VAN HET WASSCHEN. 



"Eerie lezeres van het Album der Nattmi\ die met belangstelliug 

 het opstel van den heer t,ogeman over wasschen en bleehen (1856 blz. 

 194 — 202) gelezen heeft, stuit op enkele zwarigheden, waarbij hare 

 praktijk strijdig is met de in genoemd opstel gegevene theorie ea 

 waaromtrent zij gaarne, ook ten nutte harer medelezeressen, ophelde- 

 ring, liefst door middel van ditzelfde tijdschrift, zoude ontvangen. 



Op blz. 199 wordt veel waarde gehecht aan de warmte, ja hitte 

 van de zeepoplossing , waarmede gewasschen wordt, en wordt gezegd , 

 dat, als men het water in onze gewone waschkuipen een tijdlang 

 kokend kon houden, de onreinheden in het linnen veel vollediger 

 opgelost en losgemaakt en dus het eigenlijk wasschen veel "verge- 

 makkelijkt" zoude worden. 



Maar wat is dan nu de reden van het zoogenaamde inbranden 

 van vlekken , dat is , dat vlekken in het linnen daar in het geheel 

 niet meer uit te krijgen zijn, als men het vuile goed dadelijk in 

 kokend 'water dompelt, waarom dan ook onze waschvrouwen weten, 

 dat zij, om genoemd kwaad voor te komen, het linnen eerst in koud 

 water moeten leggen en dit daarna niet dan langzaam verwarmen? 



Op dezelfde bladzijde wordt eene waschkuip van ijzer aanbevolen. 

 Maar al wederom leert ons de ondervinding, dat onbedekte ijzer- 

 deelen in eene waschkuip roestvlekken in het goed teweegbrengen. 

 Eene geverwde ijzeren kuip zoude ook bezwaar hebben, omdat alle 

 verw, gelijk de ondervinding leert, op den duur niet tegen den invloed 

 van warm zeepwater bestand is. 



Hoe zoude dan eene ijzeren waschkuip voor het gebruik behoor- 

 lijk ingerigt moeten zijn, en zou hare aanwending werkelijk ver- 

 kieslijk zijn boven die van eene houten kuip? 



