— 272 — 



wen der woudboomen op ons gemoed maakt, dan nemen wij in de 

 eerste plaats hunnen ouderdom in aanmerking. Van daar het gevoel 

 van eerbied bij het aanschouwen der reuzengestalten, die den tijd 

 hebben getrotseerd en nog steeds voortgaan te groeijen , terwijl 

 reeds gansche menschengeslachten onder hunne schaduwen zijn voorbij 

 gegaan. Er ligt dan iets verhevens, iets goddelijks in die boomen, 

 en daar het tijdstip van hun afsterven nooit juist te bepalen is, 

 zijn zij ons een heerlijk beeld der onsterfelijkheid. De loop van den 

 wasdom onzer woudboomen is niet onafgebroken, niet zonder op- 

 houden voortvloeijende als een waterstroom; maar zij geschiedt bij 

 perioden , bij schokken , even als het tikken vau een uurwerk , of 

 het slaan van onzen pols. Onafscheidelijk is daarbij het leven der 

 aarde aan het leven des booms verbonden, en iedere schok, dien 

 de zomer aan zijn wasdom geeft, is als de polsslag, die, nu eens 

 sneller, dan eens langzamer, zijn leven kenmerkt. 



Maar dan eerst aanschouwen wij de verhevene individualiteit der 

 woudboomen in hare verwonderlijke standvastigheid, wanneer wij weten, 

 dat bij iedere boomsoort die tijdperken verschillen en dat elke haar 

 eigen tijd heeft van uitloopen, groenen, bloeijen en verwelken. 

 Geene uitwendige omstandigheden hebben invloed op deze stand- 

 vastige ontwikkelingen , maar deze gaan uit van den boom zelven 

 en wonen in hem. Als wij een populiertak in den winter afsnijden 

 en droog in onze kamer bewaren, zal hij op denzelfden tijd zijne 

 bladeren uitschieten als de boom, waarvan hij genomen is en die 

 zich in het volle genot van vocht en zonneschijn verheugt. 



Het karakter der verschillende boomsoorten is het meest gekenmerkt 

 in hare wijze van vertakking, door welke wij ze zelfs in den winter 

 duidelijk van elkander kunnen onderscheiden en bij den eersten oog- 

 opslag zeggen, wat een eik, een beuk of eene linde is. De takken, 

 die zoo verschillend gevormde, somtijds zoo wonderlijk dooreenge- 

 vlochtene uitspruitsels van den moederlijken stam, zijn niet anders 

 dan herhalingen van den boom zelven. De groei en voortplantings- 

 kracht van den boom staan niet stil, wanneer de hoofdstam een- 

 maal ontstaan is, maar werken met nieuw leven in zijne takken. 

 Die takken zijn als boomen op den boom, en kunnen, van den 



