— 273 — 



hoofdstam gescheiden , onder gunstige omstandigheden wortel vatten 

 en zelfstandig blijven voortgroeijen. Zij deelen de eigenschappen 

 van den oorspronkelijken boom en zijn zoovele kinderen in hel 

 vaderlijke huis, die allen het karakter des vaders behouden, en in 

 welke zich dat karakter voortdurend verjongt. 



Zoo vertoont ons de woudboom, in de rijkste verscheidenheid zijner 

 gestalte, eene verhevene eenheid, eene harmonie, die alle deelen tot 

 een schoon geheel verbindt. 



Het is dus natuurlijk, dat, waar de mensch storend in het leven 

 der boomen tusschen beide treedt, ook veel van het karakter en 

 de oorspronkelijke harmonie der gestalte verloren gaat. Daarom 

 reken ik de zoo talrijke, zoo eentoonige en het oog zoo ver- 

 velende elzen- en esschenwouden , die onder den naam van "hak- 

 hout" bekend zijn, niet tot de bosschen van Holland. Ik wensch 

 mij thans liever hooger te verheffen en de natuur in hare volko- 

 menheid en reinheid gade te slaan, de onderstelling koesterende, dat 

 het Hollandsche Bosch nog wel een enkelen onbeschadigden beuk , 

 een enkelen gaven eik heeft aan te wijzen. 



Eiken en beuken ! Wie herkent ze niet met een oogopslag , die 

 twee onafscheidelijke en toch zoo verschillende koningen des wouds; 

 wie noemt ze niet steeds gedachteloos in één adem, als waren zij de 

 Alpha en de Omega van al het geboomte? En voorzeker, dat in- 

 stinkt, hetwelk aan beide geliefde woudboomen den eersten rang 

 toekent, heeft regt; want het zijn de magtigste karakters in het 

 nederige Hollandsche Bosch. 



Als eene vergelijking met ons raenschen mij hier vergund is, 

 zou ik beiden twee uitnemende, edele karakters noemen, die toch 

 ontzettend van elkander verschillen. Beiden edel; maar de een in 

 dat edele steeds zichzelven gelijk, rustig en bedaard zijn statigen 

 weg vervolgende, en de ander vol gloed, vol losheid, lier, vrij, ja 

 vaak losbandig; de een ernstig, streng en hard, de ander lagchend 

 grillig, vermetel; de een een sterke held, de ander een ontembaar 

 genie; de een standvastig en voleindigd als de welberekende daad, 

 de ander stout en onnavolgbaar als de vrije gedachte. Zoo staan 

 beuk en eik tegenover elkander. 



