275 



hoogen ouderdom, wanneer de beuk bijna niet noemenswaardig meer 

 in dikte toeneemt, immer dien diktegroei voortzet. 



Bij den eik is dus de diktegroei in verhouding tot den lengtegroei 

 sterker ontwikkeld dan bij den beuk; vandaar reeds iets zonderlings 

 in den eersten, iets regelmatigs in den laatsten. 



Een tweede punt van verschil tusschen eik en beuk is de stand 

 hunner bladeren. Wanneer wij een takje van den eik vergelijken 

 met dat van een beuk, dan zien wij, dat de bladeren bij den eersten 

 spiraalswijze om den tak loopen, zoodat van elke zes bladeren na twee 



windingen der spiraal het zesde weder- 

 om boven het eerste staat. ledere twee 

 spiraalwindingen bij den eik bezitten 

 dus vijf bladeren, waarom men dezen 

 bladstand, die ook bij den berk en den 

 M'ilg wordt aangetroffen , den vijfdeeligen 

 noemt. Bij een jongen beukentak daar- 

 entegen staan de bladeren op twee rijen 

 afwisselend ter wederzijde en loopen niet 

 spiraalswijze. Deze bladstand heet de 

 tweedeelige of afwisselende, en het onderscheid, dat hij ten aanzien 

 van den geheelen boom met den eerstgenoemden vertoont, is aanmerke- 

 lijk. Want met de schijnbaar onverschillige stelling der bladeren 

 staat die der knoppen, en dus van al de tak- 

 ken, in het naauwste verband, daar de knop- 

 pen zich in de oksels der bladeren ontwikkelen. 

 De zijtakjes aan een beukentakje spreiden zich 

 symmetrisch naar beide zijden uit, als een veder; 

 bij de eikentwijg zijn zij spiraalsgewijs naar 

 vijf zijden en dus concentrisch rondom den moe- 

 dertak uitgespreid. Nu gaat, wel is waar, bij 

 het ouder worden van den beuk, door vele 

 oorzaken, vooral door den invloed des lichts, 

 die oorspronkelijke sjmmetrisch-pluimvormige rigting verloren , om 

 voor eene meer concentrische plaats te maken; maar nooit zal de 

 eerste geheel worden miskend, en bij overoude beuken is zij zelfs 



Fig. 1. 



Fig. 2. 



