- 276 — 



aan tien- en meerjarige takken volkomen op te merken. De beuk 

 heeft dus eene grootere evenredigheid van vormen dan de eik, om- 

 dat hij oorspronkelijk in zijne gestalte een voor en een achter, een 

 regts en een links bezit, die zich moeijelijker laten beschrijven dan 

 opmerken. De beuk staat van alle woudboomen op den hoogsten 

 trap van architectonische volmaaktheid, terwijl de concentrische 

 vorm van den eik niet dat evenredige, dat als het ware meusche- 

 lijke bezit en door zijne natuurlijkheid meer overhelt tot het eeu" 

 vormige. 



Maar dit eentoonige wordt door den eik op eene andere wijze 

 vergoed, en geen boom des wouds bezit die geweldige individuali- 

 teit, die met de wetten der 

 natuur en die zijner eigene ont- 

 wikkeling soms zoo grillig en 

 vermetel den spot schijnt te 

 drijven. 



Deze individualiteit van den 

 eik kunnen wij in hare ont- 

 wikkeling reeds in den eenjari- 

 gen scheut gadeslaan. 



In den hoek, dien elk blad 

 met het jonge takje vormt, 

 in de zoogenaamde oksels der 

 bladeren, ontstaan knoppen van 

 meerdere of mindere sterkte, 

 Fig. 3. EIK. die bij gunstige omstandighe- 



den aan eene nieuwe spruit, en dus aan een nieuw systeem van takken , 

 den oorsprong kunnen geven. Waar'derhalve een blad en een knop zich 

 met elkander aan den stengel bevinden , ontstaat eene verdikking, 

 een knoop, die den stengel in geledingen verdeelt. In overeenstem- 

 ming met de symmetrische ontwikkeling van den beuk, bewegen 

 bij dezen die geledingen zich beurtelings regts en links, in zigzag; 

 bij den eik daarentegen gaan zij steeds in eene regte lijn voort. 

 Hier is dus bij den beuk eene grootere bewegelijkheid der vormen, 

 bij den eik meer een toon igheid ; doch hierin openbaart zich bij den 



