— 277 -- 



laatsteu reeds eene wijze van ontwikkeling, welke die eentoonigheid 

 ruimschoots zal vergoeden, wanneer de boom op lateien leeftijd ge- 

 komen is. De benedenste geledingen van bet beukentakje toch zijn 

 kort, de hoogere langer, en deze blijven elkander vrij gelijk, zonder 

 dat zij aan het boveneinde in lengte afnemen; ja zelfs is dikwijl® 

 het laatste lid nog langer dan het voorlaatste. De eik bindt zich 

 geenszins aan deze wet, die voor de meeste woudboomen geldende 

 is. Bij den eikenscheut zijn de meeste geledingen insgelijks kort, 

 doch de volgende, in plaats van trapsgewijze langer te worden of 

 elkander gelijk te blijven, wisselen met de grootste onregelmatig- 

 heid af; grootere en kleinere geledingen volgen elkander in wilde 

 wanorde, tot zij aan het boveneinde van den scheut op eens in lengte 

 afnemen. Even regelmatig als bij het beukentakje de geledingen 

 zijn, even zoo ontwikkelen zich daaraan de jonge spruiten tot zij- 

 takjes, die allengs langer zijn, naar mate zij hooger aan den moe- 

 dertak zijn ontstaan, en dus een uitgespreiden pluimvorm tot stand 

 brengen. Maar bij den eik ontwikkelen de onderste knoppen zich 

 niet of slechts onvolkomen, terwijl al de groeikracht zich in de 

 bovenste als het ware plotseling opeenhoopten daar eene kroon vormt. 

 De laagste spruiten van het eikentakje blijven groeiloos, of vallen 

 reeds als knoppen af, en zoo zien wij in dat takje reeds den kalen 

 stam en de in verhouding tot dezen zoo zware kroon, die de eiken 

 zoo indrukwekkend maken. 



Het kleine takje, waarbij de sterkste knoppen zich aan het bo- 

 veneinde ontwikkelen, is niet alleen een gedeelte, maar ook een ge- 

 trouw beeld van het geheel, van den geweldigen eik, wiens dikste 

 takken zich somwijlen eerst aan den top des stams ontwikkelen en 

 door grillige slingeringen en bogten de regelmatig stijve beuken- 

 takken in losse schoonheid ver overtreffen. Het heen en weêrge- 

 bogene, zigzagachtige, dat de beuk in zijne jeugdige takjes vertoont, 

 gaat bij het ouder worden meer in harde regtlijnigheid over, ter- 

 wijl bij den eik juist het omgekeerde plaats heeft, en deze in zijn 

 ouderdom door stoute krommingen het regtlijnige van zijne jeugd ver- 

 goedt. Wel is waar vinden wij bij het zeer jeugdige eikje denzelfden 

 aanleg tot eene symmetrische evenredigheid der vormen als bij den 



