— 279 — 



woudboomen met afvallend loof van hun tooi beroofd heeft, schoon 

 dor en droog, het langst aan den boom blijven en dus ook in dit 

 opzigt boven de andere afvallende bladeren verheven zijn. Hiermede 

 staat in verband, dat de eik ook een van de boomen is, die in de 

 lente het laatst hunne bladeren ontwikkelen; maar wij weten ook, 

 dat "vroeg rijp zijn" geene doorgaande eigenschap van het genie is. 

 Gelijk het genie zich het liefst alleen en onafhankelijk ontwikkelt, 

 zoo ook vertoont zich de eik meestal in eenzame majesteit, en duldt 

 geene anderen in zijne onmiddellijke nabijheid, of vereenigt zich in 

 de kleine groepen, op de opene plekken van het woud, tot de geniale 

 bondgenootschappen, welke ons door ruysdaels hand zoo onnavolg- 

 baar zijn gekarakteriseerd. 



Het onbestemde van de vormen van den eik voert ons nader tot het 

 ontoegankelijk rijk eener vrije Natuur, die den spot drijft met alle 

 menschelijke bepalingen en berekeningen, als welke met gelukkiger 

 uitslag op den beuk mogen worden toegepast. In de ontwikkeling 

 van den eik vinden wij weder eene van die grenslijnen, waar de 

 wetenschap ophoudt en zich verliest in eene bovenzinnelijke wereld, 

 die wij slechts vermoeden , en nimmer in onze gebrekkige begrippen 

 geheel kunnen overbrengen. En voert de wetenschap langs een langen 

 en moeijelijken weg tot dat geheimzinnig rijk, dat wij het Rijk 

 van het Schoone noemen, eene reine aanschouwing leidt het genie 

 in eens tot die hoogere wereld op. Is de eik het beeld eener ver- 

 hevene genialiteit, in hoogeren zin is hij een beeld der Natuur, 

 niet van die Natuur, welke tot gemak van den mensch in syste- 

 men en museums bewaard wordt, maar van die vrije, werkelijke 

 Natuur, wier binnenste heiligdom, in spijt van alle weegschalen en 

 passers, een altoosdurend raadsel blijft. In dezen zin heeft ook de 

 grieksche wijsgeer pherecydes het beeld van den eik geschetst als 

 de geheimvolle, alles bezielende Natuur. Op alle volken der oud- 

 heid heeft de eik dien verheven, goddelijken indruk te weeg ge- 

 bragt. Hij was zoowel geheiligd aan den zeus der Grieken als aan 

 den TEUTH der Germanen, en zijne bladeren omkransten zoowel de 

 eerwaardige Druïden als de roemruchtige burgers van Rome, terwijl bij 

 de oosterlingen de eik het beeld is van hunne grootste zaligheid. 



