— 283 — 



dus concentrisch om den stam, en de laatste deze in een enkel vlak 

 ter wederzijde van den stam, dus symmetrisch ontwikkelt, in dit- 

 zelfde opzigt verschilt ook de eik van den boom der liefde en der 

 romantiek, de idyllische Linde. En zoo de beuk met forsche kracht 

 die symmetrische rigting weet te overwinnen en aldus in het vormen 

 eener ronde kroon den eik evenaart, nog volkomener wordt deze 

 zegepraal door de linde behaald. Hoewel hare eerste spruiten in 

 één vlak ter wederzijde van den tak ontstaan, wendt de stam, bij 

 het ouder worden , weldra zijne takken naar alle rigtingen. Sierlijk 

 buigen deze zich in eigenaardige kromming van den vaderlijken 

 stam buitenwaarts en dragen de loodregt omhoog rijzende takken van 

 eene volgende generatie, zoo dat het vaak schijnt, als verheft zich 

 op een enkelen stam een woud van kleine stammen. Geen boom 

 draagt zulk een majestueus koepeldak, zulk een schaduwrijk gewelf 

 als de linde. Veel minder slank dan de beuk, ja dikwijls met een 

 cylindrischen , in kleine twijgen zich oplossenden stam , nadert de linde 



meer het zware, gedrongene 

 voorkomen van den eik, en is, 

 daar zij de grillige en stoute 

 krommingen van dezen mist, 

 eenigzins zwaarmoedig van aan- 

 zien; maar het is eene edele 

 zwaarmoedigheid , die zichzelve 

 steeds gelijk blijft, en geens- 

 zins door onbehagelijke spron- 

 gen afwisseling zoekt, gelijk de 

 olm. En mogen stam en takken 

 van de linde door hun vorm en 

 ook door hunne donkere kleur 

 eenigzins somber van aanzien 

 zijn, dit alles wordt vergoed 

 door de groote, vrolijk groene, teedere bladeren, die het harde ver- 

 zachten door een liefelijk contrast. 



Bij de linde is geen plotselinge overgang van è^^w dikken hoofd- 

 stam in de dunste twijgen, gelijk dit bij den Italiaanschen populier 



'<h frp.\>'f{^'^i^}^ 



Pig. 6. LINDE. 



