— 283 — 



vooral in het oog loopt, en waardoor de hoofdstam een ontzaggelijk 

 overwigt boven zijne onmiddellijke uitspruitsels bekomt; maar zoo- 

 wel de stam als de takken der linde nemen, naar mate zij groeijen, 

 snel en geregeld in dikte af, en dit is voor den boom karakteri- 

 stiek. Het is eene algemeene wet, dat bij elke verlenging van eene 

 as of tak, ook eene evenredige vermindering in dikte plaats heeft, 

 zoodat de tak het digtst bij zijn oorsprong ook het dikst is; maar 

 weinig boomen kunnen in den geregelden snellen gang dezer afname 

 in dikte de linde evenaren. Elk harer takken moet de geheele rij 

 van trapswijze verdunningen doorloopen, eer hij zich in het kleinste 

 twijgje oplost, en van daar het majestueuse, voleindigde, koepelvor- 

 mige van de onbeschadigde lindekroon. 



Er is bovendien nog iets karakteristieks in de linde. Wanneer 

 wij een jongen uitlooper van den beuk gadeslaan, zien wij, dat de 

 bladeren, die zich ter wederzijde van het takje ontwikkelen, geens- 

 zins allen gelijk zijn in grootte en vorm, maar dat er van bene- 

 den eene trapswijze ontwikkeling in het blad plaats heeft. De on- 

 dersten zijn nog onvolkomen en schubvormig, en de 7 of 8 volgen- 

 de paren nemen allengs in ontwikkeling toe, totdat zij hun voleindig- 

 den vorm aan het boveneinde van het takje bereiken. Hetzelfde ge- 

 schiedt ook meer of min geregeld bij de andere woudboomen, het 

 ongeregeldst bij den eik, waar geheel ontwikkelde bladeren vaak 

 met onvolkoraene afwisselen; maar, zooals wij weten, is de eik het 

 meest vrij in al zijn vormen en dus in zeker opzigt boven de wet. 

 De linde nu ontwikkelt, na de twee eerste dekblaadjes der knop, 

 onmiddellijk hare volkomeae bladeren, zonder den gewonen overgang 

 te doorloopen, en hierdoor bezit haar gebladerte eene groote digt- 

 heid. Deze digtheid wordt nog vergroot, door dat de geledingen 

 van het lindeutakje korter zijn dan die der andere grootbladige 

 boomen, en dus ook de bladeren elkander meer nabij zijn. Het is 

 bij de woudboomen een gewone regel, dat de bladeren, naarmate 

 zij grooter zijn, ook verder van elkander verwijderd staan, en omge- 

 keerd : in den esch en de wilde kastanje zien wij van het eerste een voor- 

 beeld, in de dennenboomen van het tweede. Maar de linde geeft eene 

 uitzondering op dezen regel , want bij haar zien wij de grootte des 



19 



