— 285 



Fig. 7. WILDE KASTANJK. 



digt. Haar ontbreekt het kern- 

 achtige, ineengedrongene deseiks, 

 de kraclit en de energie van den 

 beuk. Haar stam is lomp en kort, 

 en vertakt zich spoedig in het 

 oneindige in regte, dikke twijgen; 

 hare grootste takken stijgen boog- 

 vormig opwaarts en verliezen zich 

 insgelijks in een e een toon ige, ste- 

 kelig regtlijnige kroon. In haar is 

 niets vati die lagchende vrijheid 

 des eiks, noch van de architec- 

 tonisclie majesteit des benks. Haar 

 hout is week en zacht, en in 

 haar geheel staat zij daar, met 

 hare ontzettende bladeren en dik- 



ke, stijve, onbevallige bloemtrossen , als eene holklinkende oostersche 

 zedespreuk, die onzin moet zijn voor Askur's forschgespierde zonen, 



Askur en Erabla ! Wie kent ze niet, die twee getrouwen, die in 

 eene lang vergetene fabelleer, als de aTdam en de eva van het 

 Noorden, den oorsprong gaven aan h^t gansche menschengeslacht ? 

 Askur en Embla, de Esch en de Els, die echt nationale boomen, 

 niet alleen in Scandinavië en Germanië, maar ook in het woud der 

 Batavieren , waar zij de vochtigste en moerassigste streken voor lief 

 nemen en nog luister en afwisseling verleenen aan dien waterach- 

 tigen en terugstootenden achterhoek der Natuur! 



In houding komt de esch eenigzins overeen met de wilde ka- 

 stanje, vooral wat het regtlijnig omhoog schieten der takken betreft, 

 doch forschheid en zwaarte van hout en een meer gekenmerkte stam- 

 en kruinvorm geven den eersten den voorrang. Terwijl de kastanje 

 reeds weinige voeten boven den grond hare stamvorming laat varen, 

 en den stam in een oneindig woud van takken doet overgaan , be- 

 houdt de esch zijne stamvorming, in weerwil der sterke vertakking, 

 tot op eene aanzienlijke hoogte. Daarentegen zijn de takken van 

 den esch in het algemeen nog regtlijniger dan die der wilde ka- 



