— 288 



spruiten openbaart zich de pyramidenvorm, die hem eigen is, door 

 dat de hoofdstam, na al zijne zijtakken te hebben voortgebragt, nog 

 een eind weegs alleen voortgroeit en dan met een paar bladeren 

 eindigt. Zijne stamvorming is dus sterk, hoewel de stam nooit eene 

 groote dikte bereikt en dus eer slank dan gezet is. Zijne takken 

 zijn meer hangend dan opgerigt, meer horizontaal dan vertikaal, 

 en staan meer individueel op zich zelven, dan die van den esch. 

 Over het algemeen bestaat deze individualiteit der takken en sprui- 

 ten minder bij de boomen, die als de esch tegenoverstaande blade- 

 ren hebben, dan bij die met spiraalsgewijs geplaatste of afwisselende bla- 

 deren, zoo als eik en beuk. Bij den els staan de bladeren in een 

 spiraal van drie om den tak, zoodat het vierde boven het eerste 

 staat, terwijl zij bij den eik, wilg en popel op dezelfde wijze ge- 

 plaatst zijn, doch met dit onderscheid, dat na twee spiraalwindin- 

 gen het zesde blad boven het eerste komt. Die individualiteit der 

 spruiten en takken bij eik, linde, beuk, olm en els geven aan deze 

 boomen dat schilderachtig gegroepeerde loof, dat de esch en de 

 wilde kastanje missen. 





'V, 



Fig. 10. WILG. 



Fig. 11. BERK. 



Een flaauwe echo van Asknr en Embla vernemen wij, waar de 

 slanke Berk ter zijde van den krachtigen Wilgenstam wiegelt en 

 zijne lange, dunne, somtijds als vogelnesten zonderling ineengewoelde 



