-- ,^.89 - 



takken uitspreidt of laat hangen, terwijl de magere twijgen van 

 zijnen buurman in domme verwaandheid omhoog streven. De berk 

 groeit naar evenredigheid meer in lengte dan in dikte: hij is de 

 slankste boom des wouds. Zijne roedevormige takken missen , even 

 als die van den wilg, die schoone, snelle vermindering in dikte, 

 dien kegelvorm, welke zoovele andere boomen kenmerkt. Aan den 

 top des booms zijn zij allen even dun, en hangen bij den treur- 

 berk klagend naar benedei]. Is de berk de slankste onder de woud- 

 boomen, zijn levensduur is ook het kortst, want terwijl de eik op 

 honderd en meerjarigen leeftijd nog groeit, bereikt de berk zijn 

 hoogsten wasdom reeds op 15 — 20 jarigen leeftijd en begint met 

 zijn veertigste jaar reeds alle teekenen van ouderdom en dood te 

 vertüonen. In tegenoverstelling van den esch is hij de eerste onzer 

 woudboomen, die na den winter zijne bladeren doet uitbotten; want 

 in het hooge Noorden behoort hij te huis, en de strengste koude, 

 de armste standplaats deren hem niet. Ook in Holland behoort 

 hij tot de meest inheemsche boomen en werd daar vroeger talrij- 

 ker aangetroiïen dan thans; dit bewijzen de vele berkenstammen, 

 die op verscheidene plaatsen onder den grond bedolven liggen. 



Wanneer zijn luchtige, doorzigtige kroon naar den blaauwen, zon- 

 nigen hemel opstijgt, is de berk helder, vrolijk en lagchend als een 

 jong meisje; doch als zijne met ruwe knobbeltjes bezette takken in 

 sierlijke bogtej» afhangen, dan heeft hij iets treurigs, iets vaneene 

 klagt over de kortheid des levens. Met het vallen van den avond 

 glanst zijne satijngladde, witte stam spookachtig tusschen het ge- 

 boomte, en als het licht der maan in onzamenhangende plekken door 

 het dunne gebladerte op dien witten stam valt, herkennen wij in 

 hem den boom der kerkhoven, den boom van rouw en dood, veel 

 meer dan in den opgeblazen treurwilg, die als een hoogdravend lijk- 

 dicht slechts dient om eti'ect te maken. Het vrouwelijk karakter, 

 dat wij in den els hebben aangewezen, bezit de hem naauw ver- 

 wante berk in een smachtender, sentimenteler vorm, en dezelfde 

 vergelijking kan ook ten opzigte van het mannelijke voorkomen 

 van esch en wilg gemaakt worden. De lange, dunne takken, de 

 eentoonige vertakking, en de smalle, onaanzienlijke bladeren geven 



