— 290 — 



den wilg eene waterachtige uitdrukking, en de trotsche rigting der 

 als zooveele magere voelsprieten omhoog rijzende takken doen den- 

 ken aan een geestloozen woordenpoeet. En als wij op een graauwen 

 morgen de gedrochtelijke knotwilgen zich in onze regtlijnige sloo- 

 ten zien spiegelen, dan zou ons schoonheidsgevoel ineenkrimpen, 

 wanneer wij niet wisten, dat ook de wilg zijn mannelijk karakter 

 niet altijd verloochent en als een hooge boom door zijne sierlijk 

 uit elkander gebogen en gekromde takken en door zijne zilverglan- 

 zige bladeren eene wezenlijke afwisseling in het Hollandsche woud 

 kan veroorzaken. De wilg bezit overigens weinig karakteristieks, 

 en de onderscheiding zijner talrijke soorten is eene bezwarende 

 studie; maar toch vertegenwoordigt hij hier door zijne vormen 

 een klassieken, beroemden boom van warmer luchtstreken, den olijf- 

 boom. 



Het eentoonige, vervelende en gelijkvormige der wilgentwijgen 

 ontstaat meerendeels door een gemis aan die kleine, kromme, knoestige 

 takjes, die bij andere boomen ter zijde van de hoofdtakken hun 

 komraerlijk en groeiloos aanzijn langzaam voortslepen, en ieder jaar 

 niet meer dan een uiterst klein scheutje en een paar armoedige 

 blaadjes ontwikkelen, doch met dat al zeer karakteristiek zijn voor 

 de houding des booms, vooral omdat zij de opene tusschenruimten 

 der grootere takken nog aanvullen en dus de volheid des booms 

 verhoogen. Worden zij bij den wilg niet of schaars aangetroften, 

 in onnoemelijk aantal en rijk aan invloed vinden wij ze bij onze 

 appel- en perenboomen, die hun kort-, eng- en dikgetakt aanzien 

 aan dergelijke langzaam groeijende takjes te danken hebben. 



Maar hoe weinig schoonheid die buitengewone overvloed van deze 

 takjes aan onze vruchtboomen verleent, zoo zijn het juist die knoest- 

 jes, welke voornamelijk de vruchten voortbrengen en het eenige 

 schoon dezer boomen, het heerlijke bloemenkleed, dat ze in de lente 

 bedekt. De vruchtboomen zijn gelijk die velen, die wij om hunne 

 bekrompene nederige vormen niet moeten verachten, omdat zij on- 

 misbaar zijn als deelen van het groote geheel, en onder die vor- 

 men zooveel nuttigs en weldadigs verbergen. 



Eenzaam staat de Zwarte Populier op de hooge duinen van Hol- 



