— 29Ö — 



Na eene genoegzaam den ganschen nacht geduurd hebbende on- 

 weersbui, zat ik 's morgens op een tuinbauk; eene schrede van mij 

 af kroop een lange en dikke regenworm {Lumbricus terrestris L.) als 

 een slang in het zand van het pad. Daar kwam een jonge gouden tor 

 (zoogenaamde goudsmid, Carahus auratus L.) van middelmatige grootte 

 snel aangeloopen, die, digt bij den worm gekomen, plotseling van rigting 

 veranderde, en pijlsnel op dat dier losrende. Waarschijnlijk door groo- 

 ten honger gedreven, pakte hij den worm dadelijk met zijne stevige 

 nijpers bij de eerste de beste plaats aan , en wel in het midden, 

 bij de roodachtige dikte, die men den zadel heet. De worm wendde 

 nu uit pijn al zijne krachten aan, om door stuipachtige windingen 

 den vijand te verwijderen, en, daar hem dit niet lukte, omwond 

 hij , gesteund op zijn door den kever aangegrepen middenge- 

 deelte, dezen met zijne beide vrije ligchaamsuiteinden zoo heftig, 

 dat hij langer dan eene minuut met hem over het zand heenrolde. 

 EindeUik strekte zich de worm uit, zijne omwindingen werden 

 zwakker en stoorden den kever slechts «eer weinig meer bij zijn 

 maal. Toen de laatste zijn' honger gestild had , verliet hij den 

 worm; doch ik bemerkte, dat hij zeer wankelde en zeer langzaam 

 voortliep. Ik nam hem op, en vond bij een naauwkeurig onderzoek, 

 dat de dij van den linker voorpoot en het tweede lid van het regter 

 achterbeen gebroken, en er eenige scherpe indruksels in het buik- 

 schild aanwezig waren. De gansch niet zachte omhelzingen van den 

 anders zoo weêrloozen worm, en eenige scherpe, grove zandkorrels, 

 die nog aan den worm hingen , hadden hem deze verwondingen 

 bezorgd. Ik deed den kever in eene van boven met gaas geslotene 

 doos, waarvan de bodem met aarde en gras bedekt was, legde 

 eenige rupsen tot voedsel er bij , en plaatste de doos in het luch- 

 tige tuinhuis. Toen ik den worm weder opzocht, vond ik dien 

 eenige voeten van de kampplaats verwijderd, en dacht reeds, dat hij 

 ten gevolge van de taaiheid van zijn leven nog leefde. Maar hij 

 was dood ; de kever had hem een stuk van de grootte eener suiker- 

 erwt uitgevreten , en zijne verwijdering van zijne vorige plaats be- 

 werkt door verscheidene honderden mieren, die nog altijd bezig wa- 

 ren, op eene koddige wijze hem heen en weer trekkende, hem naar hun 



