— 296 ~ 



in de nabijheid gelegen nest te slepen. Den volgenden dag vond ik 

 den kever dood in zijne doos, de rupsen gezond en levendig; hij had 

 derhalve niet meer gegeten. Aan de indraksels op den buik en de 

 gebrokene plaatsen der pooten vertoonden zich etteraehtige uit- 

 zweetingen; deze, niet de zoo korte gevangenschap in zijne ruime 

 en luchtige gevangenis, hadden aan zijn jong leven oen eind ge- 

 maakt; hij had het in den kamp, waarbij hij welligt zijne eerste 

 sporen verdiend had, als gepantserd ridder tegen een ongewapenden 

 vijand, verloren. 



Aan het venster van mijne kamer, digt bij mijn lessenaar, hield 

 ik eene huisspin [Armiea dofnesüca L.) ^ ten einde te onderzoeken, 

 of men werkelijk uit haar doen en laten eene weêrsverandering 

 vooruit kan zien. Zij was groot en dik, daar het haar aan voedsel 

 niet ontbrak; doch in de twee jaren, gedurende welke ik haar 

 waarnam, heeft zij mij slechts eene zeer geringe raeening van hare 

 gave om het weer te voorspellen doen opvatten, daar ik slechts in 

 eenige gevallen, wanneer later hevige onweders volgden, vooraf 

 eene zekere onrust bij haar bemerkte. Eens vloog door het geopen- 

 de venster eene tamelijk groote aard wesp {Fespa vulgaris L.)m de 

 kamer, en verwarde zich eindelijk in het niet der spin. Dadelijk 

 kwam de spin uit hare buisvormige woning , bewoog zich rondom 

 de wesp, doch trok zich , de grootte en sterkte van den vijand 

 waarnemende, snel tot aan de achterste uitgang van hare woning 

 terug, om in geval van nood door de achterdeur te ontkomen, 

 even als ook zeer dikwijls listige menschen zich eene achterdeur 

 open houden. Nadat de wesp lang te vergeefs getracht had zich 

 van hare banden te bevrijden, en het sterke, stoffige net door hevig 

 schuddende bewegingen stuk te trekken, werd zij oogenschijnlijk 

 vermoeid en hield zich geheel stil. Dadelijk rukte de spin met 

 tusschenpoozen voorwaarts; daar de wesp zich echter nog altijd 

 niet meer bewoog, viel zij nu zonder omwegen op haar aan 

 en begon haar uit te zuigen; maar in hetzelfde oogenblik kromde 

 de wesp, die door hare pogingen tot bevrijding het achterlijf vrij 

 gekregen had, het einde daarvan naar het lijf der spin, en stootte 

 de doodende stekellans daarin. Beide strijders maakten nog eenige 



