DE STAART 



G E W E R V E L D E DIEREN 



P. HAR T I N G. 



JCieii spreker staat tegenover zijne hoorders in eene gunstiger ver- 

 houding dan een schrijver tegenover het lezend publiek. Zijn een- 

 maal de hoorders in de vergaderzaal te zaraen gekomen, dan kunnen 

 zij niet wel, zonder zich aan grove onwellevendheid schuldig te 

 maken, deze verlaten op het oogenblik dat de spreker zijn onder- 

 werp noemt. Anders is het met de lezers. Niet zelden wordt een 

 boek of eene verhandeling, alleen op den titel af, ongelezen ter 

 zijde gelegd. Het is niet voldoende, dat de inhoud zelf belangrijk 

 zij. Ook de titel moet uitlokkende wezen , zelfs iets meer beloven 

 dan in het geschrift te vinden is. Ik heb dit maal echter dien au- 

 teurskunstgreep niet aangewend, gelijk de eenvoudige, plat pro- 

 zaïsche titel vün dit opstel getuigt. Maar zal daarvan het gevolg 

 niet zijn, dat slechts zeer weinigen zich opgewekt zullen gevoelen 

 om de volgende bladzijden te lezen? En is er dan ook in den wij- 

 den omvang der natuurwetenschap geen onderwerp ter behandeling 

 te vinden, meer geschikt om algemeene belangstelling in te boezemen 

 dan de staart ! Dat aanhangsel van het ligchaam , waarvan het te 

 betwijfelen valt, of het er eigenlijk wel toe behoort, en hetwelk al- 

 thans van alle deelen het best zoude kunnen gemist worden , ge- 

 tuige onze rijpaarden, die men den staart zonder schade afkapt; 

 getuige zoovele dieren welke de staart bijna of geheel missen; ge- 



20 



