— 300 — 



tuige vooral de mensch, die immers, niet alleen als redelijk wezen, 

 maar ook ais de volkomenste vorm, aan het hoofd van het dierenrijk 

 optreedt? 



Vermoedelijk zuilen deze en dergelijke vragen bij vele lezers van 

 dit Album opkomen, en zal de een met een medelijdend schouder- 

 ophalen aan den schrijver denken, die over zulk een onderwerp zoo- 

 veel letters geschreven heeft, terwijl de ander hem misschien zelfs 

 onbescheiden zal noemen , omdat hi_i de lezers verdenkt van in eene 

 zoo nietige zaak belang te stellen. De eenige gunst, welke ik aan de 

 zoodanigen verzoek, is, mij niet geheel ongehoord te veroordeelen en 

 de moeite te nemen eenige bladzijden door te lezen. Ik meen mij 

 dan te mogen vleijen , dat het hun blijken zal, dat de staart die 

 minachting niet verdient, waarmede men hem doorgaans beschouwt. 

 Integendeel, ik houd mij overtuigd, dat het mij gelukken zal den 

 staart, voor zoover noodig, in zijn regt te herstellen, in zijn regt 

 van te worden aangemerkt als een zeer gewigtig werktuig, hetwelk 

 slechts aan dengenen nietig en van geringe beteekenis kan voor- 

 komen , die niet gewoon is eene dieperen blik te slaan in de hem 

 omringende natuur, en daarbij 'het verband op te sporen tusschen 

 het naaaksel der dieren en hunne levenswijzen. 



Aan elk, ook aan dengenen die geen eigenlijk natuurkenner is, 

 zullen echter reeds dadelijk, bij nadere overweging althans, eenige 

 nuttige doeleinden, waartoe de staart aan de dieren, die hem be- 

 zitten, strekken kan, voor den geest komen. Immers de runderen, 

 de paarden, dieren, die eene gevoelige huid maar eene betrekkelijk 

 dunne vacht bezitten, verjagen daarmede de voor hen zoo lastige 

 insekten, waaronder er zijn, gelijk de horzels, welke juist die huid bij 

 voorkeur tot legplaats voor hunne eijeren verkiezen. Zonder staart 

 zouden deze en vele andere zoogdieren aan de gestadige aanvallen 

 van die kleine gevleugelde kwelduivels bloot staan, en desniettegen- 

 staande schroomt de mode niet het paard van dit voor hem zoo 

 noodige werktuig te berooven. Een laatdunkende stalknecht matigt 

 zich het regt aan om de natuur te verbeteren, zoo het heet te ver- 

 fraaijen , en ontneemt aan het edele dier een zijner voornaamste 

 sieraden ! Ik zoude kunnen wenschen , dat allen , die zich immer 



