305 -— 



gemakkelijk wordt gemaakt, doordien eene nederwaartsche beweging 

 daarvan het voorste gedeelte van het ligchaara met den kop oogen- 

 blikkelijk doet rijzen. Van de kracht, welke de walvisschen in hun- 

 nen staart bezitten, weten overigens de walvischvaarders te spre- 

 ken, die wel zorgen zullen met hunne sloepen buiten zijn bereik 

 te blijven, daar een enkele slag daarvan het vaartuig kan doen 

 omkantelen, terwijl als een bewijs van de groote snelheid, waar- 

 mede zich deze dieren door middel van hun staart voortbewegen, 

 kan strekken, dat men gekwetste walvisschen zoude hebben waar- 

 genomen, die binnen 24 uren eenen afstand van 300 uren gaans 

 hadden afgelegd , eene snelheid welke die van eenen spoortrein 

 overtreft. 



Merkwaardig is, ten opzigte van de middelen tot voortbeweging, 

 de vergelijking tusschen de walvisschen en de zeehonden. Bij de 

 laatsten (zie Tig. 6) wordt de staart bijna geheel gemist, maar 



daarentegen bezit- 

 ten zij in hunne ach- 

 terwaarts gekeer- 

 de achterpooten , 

 welker teenen door 

 een vinvlies veree- 

 nigd zijn,uitnemen- 

 Fig. 6. Walrus. de werktuigen om 



zich in het water voort te stuwen. Te vergeven was het daarom, 

 dat vroegere natuuronderzoekers in den staart der walvisschen de on- 

 derling vergroeide achterpooten der zeehonden meenden te herken- 

 nen, ofschoon zulk eene vergelijking in werkelijkheid geheel onjuist 

 is, en door het verschillend ontleedkundig maaksel van beide soorten 

 van werktuigen weerlegd wordt. Wij hebben hier slechts een voor- 

 beeld van het vervangen der achterste ledematen door den staart, 

 en dergelijke voorbeelden zijn er vele. Een der sprekendste wordt 

 ons door de kikvorsch.en geleverd. Gedurende hunnen eersten leef- 

 tijd, dadelijk nadat zij het ei verlaten hebben, ontbreken bij deze 

 dieren de pooten (Fig 7 a) , maar daarvoor in plaats bezitten zij een 

 zeer bewegelijken, in de loodregte rigting platten staart. Ouder wordende. 



