— 310 ~ 



werpt als het kan. Op hetzelfde oogenblik trekt het den staart 

 weder tusschen de beenen en bevindt zich dan in dezelfde hou- 

 ding als vroeger. In werkelijkheid geschiedt derhalve de voor- 

 uitgang geheel door den staart, die, als een dubbel gebogen 

 veer, het achterdeel opwipt en het geheele ligchaam vooruit stuwt. 

 Doch ook bij den sprong is de staart aan den Kangoeroe van 

 veel nut, door het evenwigt te bewaren, zoodat het dier telkens 

 weder op zijne achterpooten teregt komt. Daartoe trouwens dient de 

 staart aan zeer vele zoogdieren. Zoo b. v. aan de Eekhoorns, een ge- 

 slacht van sierlijke, bevallige dieren, dat in alle luchtstreken , en 

 bijna in alle landen (Australië alleen uitgezonderd) zijne vertegen- 

 woordigers heeft. Allen kennen wij het gewone eekhoorntje [Sciurus 

 vulgaris), dat onze bosschen bewoont, en waarvan die, welke in het 

 hooge noorden van Europa en Azië leven, des winters eene fraaije 

 grijsachtige vacht verkrijgen, welke het bij onze dames als pelterij 

 zoo geliefde petit gris levert. Even als dat diertje, leven ook alle 

 andere Eekhoornsoorten van boomvruchten, en zijn in den letterlij- 

 ken zin boombewoners. Zij springen van den eenen tak op den 

 anderen, maar ook van den eenen boom naar den anderen, welks 

 takken soms vijftien en meer voeten van die des eersten verwijderd 

 zijn. Bij deze sprongen bewijst de staart hun dezelfde dienst als 

 de vederen waarmede het achtereinde van een pijl voorzien wordt, 

 om dezen , na afgeschoten te zijn , in eene regte rigting te houden. 

 Die staart is namelijk met lange haren bezet, welke zich ter weers- 

 zijde van de algemeene as uitbreiden. Op het oogenblik dat de 

 eekhoorn den sprong doet, strekt hij zijn staart, die hij in de rus- 

 tende of loopende houding op eene bevallige wijze tegen den rug 

 omhoog geslagen droeg, achterwaarts uit, even als ware het een 

 roer, en zijn sprong is nu zoo zeker, dat hij zelden of nooit den 

 tak mist, welken hij zich tot doelwit gekozen heeft. Hetzelfde 

 geldt van de zoogenaamde vliegende Eekhoorns {Pteromys, zie 

 Eig. 12), wier tusschen de ledematen uitgebreide huid hun boven- 

 dien als een valscherm dient, zoodat zij, in de lucht eenige oogen- 

 blikken zwevende, afstanden van dertig tot veertig voeten afleggen, 

 en desgelijks van de tot de orde der buideldieren behoorende Pha- 



