— 812 ~ 



wijl daarentegen de voorpooten zeer kort zijn. Het betrekkelijk 

 verschil in de lengte der voorste en achterste ledematen , is bij 

 d(bze dieren nog veel aanzienlijker dan bij de kangoeroe's. Ook sprin- 

 g'Bn zij met zulk eene snelheid, dat een man te paard hen niet 

 a'chterhalen kan. Elke sprong is van tien tot twintig voeten ver. 

 Als een allerzonderlingst gezigt wordt de vertooning beschreven, 

 die een troep springmuizen in een korenveld oplevert. Worden zij 

 daaruit verjaagd, dan ziet men telkens eenige dezer diertjes boven 

 d.e hoogste korenhalmen uitspringen. Dat hun zeer lange, aan het 

 einde van een bosje haar voorziene staart strekt, om hunne bewe- 

 gingen bij den sprong te rigten en het ligchaam in evenwigt te 

 houden, is door lepechin proefondervindelijk aangetoond, door 

 namelijk hun den staart te ontnemen. De dieren buitelden nu bi] 

 den sprong voorover en waren volstrekt niet meer in staat om zich 

 op de gewone wijze voort te bewegen. 



Is de staart voor vele zoogdieren een gewigtig hulpmiddel ter 

 beweging, hij is dit niet minder bij de vogels gedurende hunne 

 vlugt. Door zich uit te breiden ondersteunt hij het achterste ge- 

 deelte des ligchaams. Door eene nederwaartsche beweging van den 

 staart, rijst het voorste gedeelte van het ligchaam, terwijl dit 

 daarentegen daalt, wanneer de staart naar boven geslagen wordt. 

 Eindelijk bezitten sommige vogels (gelijk b. v. de zwaluwen) het 

 vermogen om daaraan eene zijdelingsche helling te geven, zoodat 

 hij als een roer werkt, ter verandering van de rigting der vlugt. 

 Maar bovendien strekt de staart ook aan eenige vogels tot nog 

 andere bewegingen dan die, welke zij vliegende volvoeren. Bij som- 

 mige klimvogels, b. v. de Spechten (zie Eig. 14<) zijn de staart- 

 vederen buitengewoon stijf en hard, iets dat hun in hunne levens- 

 wijze zeer te stade komt. Deze vogels voeden zich namelijk met 

 insekten, die vooral onder de schors der boomen huizen. Om deze 

 te zoeken, pikken zij met hunnen bek in den boom, daartoe ge- 

 woonlijk hunnen togt aanvangende nabij den wortel en nu van 

 daar naar den top opklimmende. Hierbij hechten zij zich met hun- 

 ne scherpe nagels op den stam vast en springen met rukken naar 

 boven, daarin geliolpen door den stijven vesrkrachtigen staart, die 



