315 



zij dien zak en worden nu door de moeder op haren rug gedragen, 

 waarbij zij hunne staartjes spiraalsgevpijs slingeren om de staart 

 van deze (zie Eig. 18.). Zelfs wanneer zij groot en krachtig genoeg 



Fig. 18. Bidelphjs dorsigera. 



geworden zijn, om zich tijdelijk op den grond te bewegen, haasten 

 zij zich toch, bij het minste dreigend gevaar, dit toevlugtsoord 

 weder in te nemen , en niet zelden is dan de arme moeder zoo be- 

 laden met haar talrijk kroost, dat zij moeite heeft zich snel genoeg 

 te bewegen om het gevaar te ontvlugten. 



Vooral zijn het echter de in de digte, overoude bosschen van 

 Zuid-Amerika levende Eolapen {Cebus), Slingerapen {Ateles) en 

 Brulapen {Myceies) , die zich door het bezit van eenen langen tot 

 grijpen geschikten staart onderscheiden (zie Pig. 19.). Van de 

 kracht, waarmede de staart dezer dieren zich om de takken stren- 

 gelt, hebben reizende natuuronderzoekers meermalen gelegenheid 

 gehad zich tot hunne teleurstelling te overtuigen. Indien name- 

 lijk zulk een aap door een schot getrojBfen wordt en niet da- 

 delijk dood uit den boom nedervalt, dan blijft hij aan den kramp- 

 achtig om eenen tak gekronkelden staart hangen, en zoo draagt deze 

 soms uren lang het doode ligchaam , terwijl zijne windingen eerst 

 ontrollen, nadat de lijkstijfheid heeft opgehouden en het bederf is 

 aangevangen. 



21 



