— 318 — 



staart voor goeden buit aan en pakt hem met zijn scharen , maar 

 het buideldier haalt dan dit zonderling hengelsnoer weder op en ver- 

 slindt de daaraan hangende krab. 



Wij zullen ons niet ophouden bij het onderzoek van de meerdere of 

 mindere geloofwaardigheid dezer feiten. Ik deel ze hier mede gelijk ik 

 ze bij anderen gevonden heb, zonder voor de waarheid daarvan borg 

 te willen staan, doch evenmin meen ik dat wij regt hebben ze be- 

 paald te ontkennen. In de levenswijs der dieren komen toch nog 

 vele andere bijzonderheden voor, die niet minder vreemd en onge- 

 woon schijnen, en waarvan een naauwkeurig onderzoek toch de 

 juistheid met zekerheid heeft doen kennen. Mogt dit hier ook het 

 geval zijn, dan zouden in den staart welligt nog meer geheimen 

 schuilen dan wij er thans nog in vermoeden. Welligt geldt zulks 

 ook van het laatste straks door mij genoemde doel, waartoe de 

 staart door de dieren wordt aangewend, namelijk: als middel om 

 kondschap te geven van hunne hartstogten en gemoedsbewegingen. 



De dieren bezitten geen spraak. De geluiden die zij maken, le- 

 veren slechts weinig verscheidenheid op, en, al beantwoorden ook 

 zekere bepaalde toonen aan gemoedsbewegingen in het algemeen, 

 en al is het niet te betwijfelen, of dieren van dezelfde soort geven 

 aan elkander daardoor op eene min of meer duidelijke wijze eeni- 

 ge hunner gewaarwordingen en behoeften te kennen, zoo is echter 

 dit middel hoogst gebrekkig, wanneer wij het vergelijken met de 

 aan klanken zoo oneindig rijkere menschelijke taal. Bovendien be- 

 zit de mensch nog in zijne handen, in zijn gelaat, dat zoo afwis- 

 selend van uitdrukking is, gewigtige hulpmiddelen om de spraak 

 te ondersteunen, gelijk vooral zij weten, die gewoon zijn met doof- 

 stommen om te gaan. De dieren daarentegen ontberen, indien wij 

 de bewegingen der lippen en kaken uitzonderen, ook deze onder- 

 steuning geheel of grootendeels. Slechts bij sommige, vooral de groo- 

 tere anthropomorphische aapsoorten, is het gelaat naakt, en vertoont 

 de weerkaatsing van inwendige driften en aandoeningen, ten gevolge 

 van de zamentrekking der aangezigtsspieren. Even als de mensch' 

 ontberen zij echter den staart, en dat de verschillende bewegingen 

 van dezen, althans bij sommige dieren, in overeenstemming zijn 



