— 319 — 



met hunne gewaarwordingen en deze door een uiterlijk teeken open- 

 baren, kan niet betwijfeld worden. Wanneer een hond mismoedig 

 is, laat hij den staart hangen. Is hij bevreesd, dan slaat hij den 

 staart tusschen de beenen en loopt, gelijk men het noemt, "druip- 

 staartend" weg. Vreugde daarentegen doet zijn staart omhoog rij- 

 zen en zich sierlijk omkrullen, terwijl hij blijk geeft van liefde, 

 van gehechtheid, door die zachte slingerende beweging, welke men 

 kwispelen noemt. Deze teekentaai van den hond, door middel van 

 de afwisselende zamentrekking zijner verschillende staartspieren , is 

 ons allen gemeenzaam, omdat er geen dier is dat meer dan hij 

 de medgezel is van den mensch. Maar zouden niet ook andere die- 

 ren in het bezit van eene dergelijke taal zijn, die wij slechts niet 

 verstaan, omdat wij er minder acht op hebben gegeven? Zouden 

 b. V. de golvende bewegingen , die de staart bij het kattengeslacht 

 vertoont, geenerlei beteekenis hebben? Ik ben inderdaad zeer ge- 

 neigd het te gelooven. Zeker althans is het, dat de leeuw zich de 

 zijden met den staart slaat, wanneer hij toornig wordt. Hetzelfde 

 doet ook de stier , en dat ook vogels eene soort van staartspraak bezit- 

 ten, bewijst het zoogenaamde pronken van kalkoenen en van paauwen. 



Doch ik wil mij in dit gedeelte van mijn onderwerp niet verder 

 wagen, en de grondlegging eener staart-linguistiek overlaten aan 

 hen, die, door eenen dagelijkschen omgang met vele soorten van die- 

 ren, in de gelegenheid zijn, het verband tusschen hunne staartge- 

 baren en hunne gemoedsbewegingen op te sporen. 



Liever willen wij nog eenige oogenblikken stilstaan bij de be- 

 schouwing van het merkwaardige maaksel van den staart. Deze 

 beschouwing kan hier echter slechts zeer beknopt en oppervlakkig 

 zijn. Zij zal echter, vertrouw ik, voldoende wezen om een denkbeeld 

 te geven van de wijze, waarop de staart in staat is de menigvul- 

 dige en veelsoortige bewegingen te volvoeren, die wij achtereen- 

 volgens hebben opgeteld. 



Het is genoeg bekend, dat alle gewervelde dieren eene wervel- 

 kolom bezitten, en dat daaraan hun naam ontleend is. Het beenig 

 gedeelte van den staart nu is niet anders dan de achterwaartsohe 

 voortzetting van die wervelkolom, en bestaat, even als het tot den 



