320 



l'ig. 20. Een Wervel. 



hals eii den tronk behoorende gedeelte, uit een reeks of liever keten 

 van afzonderlijke stukken of wervels , die door talrijke banden tot 

 een bewegelijk geheel verbonden zijn, terwijl bovendien tusschen 

 elk paar wervels zich als het ware eene peesachtige schijf bevindt, 

 die de onderlinge onmiddelijke aanraking en drukking belet, zon- 

 der de beweging binnen zekere grenzen te verhinderen. Aan de hals-, 

 rug- en lendenwervels onderscheidt men de volgende deelen (zie 

 Pig. 20 en 21): l^. het altijd benedenwaarts gekeerde ligchaam des 



wervels <2, 2^ de ring 6, in welker opening 

 het ruggemerg bevat is, in dier voege dat 

 dit, omgeven door alle de achter elkander 

 gelegen wervelringen , in een beenigen trech- 

 ter bevat is , die het voor beleediging beschut. 

 Het ringgedeelte is voorzien van verschei- 

 dene uitsteeksels, waarvan de voornaamste 

 zijn : de beide ter weerszijde geplaatste dwarse 

 uitsteeksels c, c, en de bovenwaarts naar de 

 rugzij de toegekeerde doornuitsteeksels d. 



In den staart is dit maak- 

 sel eenigzins gewijzigd, en wel 

 over het algemeen des te meer, 

 naarmate de wervels naar het 

 einde van dit deel gelegen zijn. 

 Reeds in de eerste staartwervels 

 wordt de ringopening al naau- 

 wer en naauwer en verdwijnt 

 in de volgende geheel, zoodat 

 derlialve hier het ruggemerg- 

 kanaal eindigt en alleen de ligchamen der wervelen overblijven. Bij 

 de zoogdieren verkrijgen deze daar ter plaatse tevens eene veel groo- 

 tere lengte, terwijl hun dwarse doormeter allengs geringer eii geringer 

 wordt, en de laatste wervel eindelijk in een fijne spits uitloopt. Hier- 

 van zijn echter de soorten uitgezonderd, die een grijpstaart bezit- 

 ten, bij welke ook de laatste staartwervels tamelijk breed en plat zijn. 

 Alleen de eerste staartwervels der zoogdieren zijn nog voorzien 



a a a 



Fig. 21 . JJrie met elkander verbondene 

 wervelbeenderen. 



