\n 



Fig. 22. a Eerste , b laatste staart 

 wervels van een Kangoeroe. 



van dwarse uitsteeksels en van bovenste 

 doornuitsteeksels. Deze zijn eenigzins naar 

 achteren gekeerd, in tegenstelling met 

 - de doorn uitsteeksels der halswervels, die 

 naar voren gewend zijn. Het is duidelijk 

 dat daardoor in beide gevallen de voor 

 de beweging van het deel meest gunstige 

 inplanting der spieren wordt verkregen. 

 Maar behalve deze uitsteeksels neemt men 

 aan de eerste staartwervels ook nog een 

 soort van onderste doornuitsteeksels waar, 

 vveike soms ter plaatse van hunnen oor- 

 sprong eenen ring daarstellen , gelijk bij 

 de visschen algemeen het geval is, maar ook bij sommige zoogdie- 

 ren, zoo als de slingerapen, terwijl zij bij anderen eenen V-vorm 

 bezitten. 



De overige staartwervels der zoogdieren zijn nagenoeg glad, met 

 slechts geringe verhevenheden voor de inplanting van de pezen 

 der spieren. Zij vertoonen schier de gedaante van vingerkootjes , 

 zijnde smal in het midden en ter weerszijde in breede geledings- 

 vlakten uitloopende. 



Nog verdient hier vermeld te worden, dat bij sommige zoogdie- 

 ren het uiteinde des staarts van een nagel of stekel voorzien is. 

 Deze is reeds lang bekend bij den leeuw, maar ook bij sommige 

 kangoeroes {Macropus ungidfer^ M.fraenatus^ volgens güui,d) en 

 apen (b. v. bij Semnopitheus melalophiis) en zelfs bij den in de 

 Lithauensche bosschen levenden Aueros (volgens bekker) wordt 

 zulk een hoornachtige spits aangetroffen. 



Bij de vogels, de kruipende dieren en visschen zijn in den re- 

 gel alle de wervels van min of meer lange uitsteeksels voorzien. 

 Ook komen bij de talrijke soorten zoowel van deze klassen, als van 

 die der zoogdieren, nog een groot aantal wijzigingen voor, waarbij 

 wij, hoe gewigtig ook, hier niet kunnen stilstaan, omdat wij dan 

 in te vele bijzonderheden zouden moeten treden. Alleenlijk doe ik 

 nog de eigendommelijke gedaante opmerken, welke de laatste staart- 



