OVER 



WALVISCHACHTIGE DIEREN 



IN 't algemeen en D o L f ij N e N in het bijzonder. 



DOOR 



J. VAN DER HOEVEN. 



Jjij vele oude schrijvers, wien slechts een gering gedeelte van den 

 aardbol bekend was, heerschte demeening, dat de landstreken onder 

 den evenaar tot aan de keerkringen zoo warm waren , dat er niets 

 leven noch groeijen kon. Door dien heeten en als verzengden gordel 

 was een scheidsmuur gesteld tusschen de gematigde gewesten van 

 het noordelijk en zuidelijk halfrond, die de eenige bewoonbare dee- 

 len van onzen aardbol zouden zijn; want naar de polen toe was 

 weder een uitgestrekt gebied van onvruchtbaarheid en dood, terwijl 

 de koude alle ontwikkeling van leven verhinderde, den grond met 

 nimmer smeltende sneeuw bedekte en de wateren tot steenhard ijs 

 verstijfde. Hoe weinig iutusschen die voorstellingen dgr Ouden met 

 den waren aard der zaak overeenstemmen , hebben de ontdekkingen 

 der vier laatste eeuwen overtuigend bewezen. Wij zien , dat het leven 

 over bijkans den geheelen aardbol verspreid, dat het vooral in de 

 keerkringslanden in rijke verscheidenheid van vormen krachtig ont- 

 wikkeld is. De polen te bereiken, is aan de stoutmoedige zeevaar- 

 ders nof? niet j^elukt , maar evenwel is men in het noorderhalfrond 

 enkele malen tot minder dan tien graden afstands daarvan doorge- 

 drongen. Merkwaardig en verrassend is hetgeen men van de dierenwe- 

 reld in de poolstreken opmerkt. Wel ver van uitgestorven te zijn, 

 vertoont zij in de zee eenen grooten overvloed van enkele soorten 

 en een' rijkdom van vormen, en onder deze de reusachtigste, bij 



25 



