— 372 — 



welke de grootste landdieren , de olifanten , de rhinocerossen en het 

 nijlpaard bijkans klein moeten genoemd worden. 



Onze lezers zullen begrijpen, dat wij de walvisschen bedoelen. 

 De natuurlijke geschiedenis dezer dieren is een veel te uitgestrekt 

 onderwerp om in eenige weinige bladzijden eenigermate bevredigend 

 behandeld te worden , maar het is evenwel te vermoeden , dat vele 

 lezers van het Album der Natuur gaarne eenige oogenblikken hunne 

 aandacht zullen willen toewijden aan eene groep van dieren, waar- 

 onder vele soorten zijn, die herhaalde malen aan onze kusten 

 stranden. De walvischvangst daarenboven, welke in de zeventiende 

 en tot in het begin der achttiende eeuw door onze voorouders met 

 ongewonen ijver, onvermoeide volharding en groote winsten werd uitge- 

 oefend, moet onze belangstelling in het genoemde onderwerp verhoogen. 



Dat de walvisschen, hoewel in uitwendige gedaante met visschen 

 overeenkomende, echter tot eene andere klasse van het dierenrijk 

 behooren , zal wel aan de meeste onzer lezers bekend zijn. Het ver- 

 blijf in het water deelen vele dieren met de visschen, zonder nog in 

 bewerktuiging met hen overeen te stemmen. Zoo is ook het maak- 

 sel der walvisschen van dat der ware visschen zeer onderscheiden. 

 Eeeds arisïoïeles , wiens boeken over de natuurlijke geschiedenis 

 der dieren zoo vele blijken dragen van grondige, veelomvattende 

 waarneming, vermeldt uitdrukkelijk het aanwezig zijn van longen 

 bij de walvischachtige dieren. De ademhaling der visschen geschiedt 

 door kieuwen , die achter of onder den kop aan beenige of kraak- 

 beenige bogen bevestigd zijn, en gewoonlijk uit eene menigte fijne 

 plaatjes bestaan, welke, even als de tanden van een kam naast elkan- 

 der liggen, en waarover zich talrijke bloedvaten verspreiden. Deze 

 plaatjes worden door het water bespoeld, waarin zich de visschen 

 ophouden. Bij de walvisschen daarentegen vindt men binnen in de 

 borstholte twee, uit vele pijpjes zamengestelde longen; deze pijpjes 

 zijn takken van twee grootere buizen, die naar voren toe, uit eene 

 enkele buis ontspringen, welke de luchtpijp genoemd wordt', en die 

 langs de keel onder den slokdarm loopt. Gewervelde dieren, die longen 

 bezitten, kunnen daarmede alleen in de lucht ademhalen; de walvis- 

 schen dus, hoezeer zij in het water leven, even als de visschen , ademen 



