— 376 -^ 



dieren buitengewoon volbloedig zijn. Wanneer een walvisch door ver- 

 scheiden harpoenen gewond is, wordt de zee over eene aanmerkelijke 

 uitgestrektheid in de rondte door groote blcedstroomen, die uit de 

 wonden worden uitgegoten, rood geverfd i). De bloedvaten zijn bij 

 deze dieren, niet alleen absoluut, maar ook in verhouding tot het 

 kolossale ligchaam, van eene ongewone ruimte. Bij een' vinvisch, 

 dien eschrichï aan de kust bij de noordwestelijke spits van See- 

 land onderzocht, vond hij de groote slagader en de longslagader 

 beiden bij haren oorsprong zoo ruim, dat een volwassen mensch 

 er door heen had kunnen kruipen ^). Rondom de wervels en de 

 ribben vormen de slagaderen zoo dikke bundels van zamengekron- 

 kelde takken, dat deze beenderen daarin als begraven liggen. Groote 

 netten van bloedvaten , die zich eerst in takken verdeelen en ver- 

 volgens weder in ruimer stammen vereenigen, komen op verschil- 

 lende plaatsen van het ligchaam voor 3), 



Het tweede hoofdpunt, waarop wij onze aandacht moeten vestigen , 

 is de wijze, waarop de bewerktuiging der walvisschen voor het 

 behoud der dierlijke warmte is ingerigt. 



Hier komt in de eerste plaats eene dikke laag vet in aanmer- 

 king, welke met de huid innig verbonden is. Dit spek, dat de 

 traan levert, is bij den groenlandschen walvisch acht of tien duim, 

 en op sommige plaatsen van het ligchaam tot twintig duim dik *). 

 Vet is, gelijk men weet, een slechte geleider voor de warmte, en 

 door deze omhulling zijn dus de walvischachtige dieren tegen het 

 verlies van hunne hooge temperatuur, of, zoo als men gewoon is zich 

 uit te drukken , tegen de koude, op eene uitnemende wijze beschut. 



1) Zoo getuigt SCORESBY, die zijn verwonderlijk werk schreef na zeventien reizen ter Groen- 

 landsche walvischvangst. Account on the arctic regions. Edinturgh 1820 8o. II p. 248. 



*) EscHRiCHT , in eene bijdrage over de noordsche walvisschen , voorgelezen op de 

 Vergadering der Skandinavische natuur-onderzoekers te Stokholm, in Jalij 1842. 



3) De beroemde von baer heeft deze dusgenoemde wondernetten bij den bruinvisch 

 nagegaan , en die, welke door de aderen in den buik gevormd worden , in eene schoone 

 afbeelding voorgesteld in het XVII deel der nieuwe Verhandelingen van de Acad. Cae- 

 sar ea Leopoldino-Carolina. 



4) ScoRESBY in het aangeh. werk I. p. 460. Ook bij de zeehonden ligt eene dikke 

 vetlaag over de huid. 



