— 879 — 



meestal ten minste het vierde gedeelte van de lengte van het ge- 

 heele dier. Bij Monodon (den narwal) en bij de dolfijnen is de kop 

 kleiner, en maakt slechts het zevende gedeelte van de geheele lengte 

 des ligchaams uit. De twee neusopeningen komen in een enkel spuit- 

 gat boven op den kop te zamen, dat gewoonlijk dwars geplaatst 

 is. De narwal, die met de dolfijnen zeer verwant is, onderscheidt 

 zich voornamelijk door twee groote hoektanden in de bovenkaak i), 

 die echter bij het vrouwelijke dier meestal in den schedel verborgen 

 blijven, terwijl bij het mannelijke dier die van den linkerkant ver 

 buiten den mond uitgroeit, in de gedaante van eenen langen, pun- 

 tigen , regten hoorn , die waterpas vooruit steekt en met eene spi- 

 raalgroef op zijne oppervlakte geteekend is. Deze tand kan somtijds 

 tien voet lang zijn. Oudtijds schreef men bijzondere geneeskrach- 

 ten toe aan den fijngeraspten slagtand van den narwal. Het poeder 

 daarvan werd als tegengif en als geneesmiddel in pestziekten ge- 

 bezigd. Veel zal tot deze vermeende geneeskracht het gevoelen hebben 

 bijgedragen, dat de taïid niet anders was, dan de hoorn van een nog 

 altijd ongevonden dier, den eenhoorn^ 't geen in de mythologie der 

 natuurlijke geschiedenis zulk eene voorname rol heeft gespeeld. 

 Aan dat fabelachtig dier is het toe te schrijven, dat de Narwal ook 

 wel eenhoornvisch is genoemd; maar, terwijl de eenhoorn een land- 

 dier zou zijn van de warme aardstreken , is daarentegen deze een- 

 hoornvisch een bewoner van de IJszee. 



Bij de dolfijnen komen er in beide kaken tanden, gemeenlijk 

 kegelvormige tanden voor, wier aantal echter in de verschillende 

 soorten zeer verschilt. Zij laten tusschenruimten tusschen zich over, 

 en wel zoo , dat de tand van eene der kaken aan de, daar boven of 

 onder liggende, ledige ruimte tusschen twee tanden beantwoordt- 

 In ééne soort blijven de tanden, waarvan vier of twee grootere voor 



1) Volgens (Ie opgaven van vroegere schrijvers zou men ligt in twijfel kunnen ko- 

 men, of deze tanden als snij- dan wel als hoektanden moesten beschouwd worden. Deze 

 onzekerheid is weggenomen door het onderzoek van Prof. c. mulder, die een uit- 

 voerig en belangrijk vertoog over de landen van den Narwal geleverd heeft in het 

 Tijdschr. voor natuurl. ge&cldedeyiis en physiologie II. 183.5 bl. 65 — 109; zie vooral 

 bl. 96 en 101. 



