— 880 — 



in deonderkaak liggen, in het tandvleesch verborgen. "De tandelooze 

 dolfijn [Belphinus edentulus) , gelijk schrebee. deze soort noemde, 

 wordt door vele schrijvers als een afzonderlijk dierengeslacht be- 

 schouwd , hoezeer daartoe geene genoegzame gronden zijn 1). Deze soort 

 heeft den algemeenen vorm der dolfijnen, maar bereikt eene zeer 

 aanzienlijke grootte, van 22 voet en daarboven. Terwijl zij in de 

 Noordzee leeft, is zij ook enkele malen aan de kusten van Groot- 

 Brittanje en van ons vaderland op het strand geraakt. Zulks was 

 in Julij van 1846 het geval; de toen bij Zandvoort op het strand 

 gehaalde Hyperoodon was meer dan 24 Rh. voet lang. Door de di- 

 recteuren van de HoUandsche Maatschappij der Wetenschappen werd 

 het dier aangekocht, en door den Amsterdamschen Hoogleeraar w. 

 VROLIK ontleedkundig onderzocht 2). Wij geven hier eene afbeel- 

 ding van den uiterlijken vorm van dit dier, naar die, welke vrolik 

 bekend maakte, gevolgd. 



Fig. 3. Delphinus edentulus schrkb. , Hyperoodon butskopf LACViP. 



Op de eilandgroep van Faroë, waar deze soort BÖgling wordt 

 genoemd, maken de inwoners vooral om de traan jagt op dit dier; 

 de traan, die het rijkelijk oplevert, is uitmuntend om in de lamp 

 te branden. Het voedsel van deze groote soort bestaat vooral uit 

 inktvisschen of zeekatten, en bepaaldelijk van het geslacht Loligo^ 

 't geen bij nederlandsche schrijvers dat der Spaansche' zeekatten wordt 

 genoemd. Deze weekdieren hebben groote hoornachtige kaken, niet 

 ongelijk aan den snavel der papegaaijen. Bij het door vrolik on- 



1) ^yjo^rooö?ora van LACÉ PEDE, Vranodonv^M illiger. Eschricht noemde dit geslacht 

 onlangs Choenodelphïnus. 



*) De uitkomsten dezer onderzoekingen, met vele afbeeldingen opgehelderd, zijn vervat 

 in het Vde deel der tweede verzameling van Natuurkundige Verhandelingen der gemelde 

 Maatschappij (Haarlem 1848 40.) 



