884< 



die door Nederlanders aan dezen dolfijn gegeven wordt, staat mei 

 deze bewegingen in verband. Ln het noorden der Noordzee is deze 

 soort zeldzamer en aan de kusten van IJsland en Groenland wordt 

 zij nooit gezien. Aan de kusten der Sunda-eilanden leeft eene zeer 

 gelijke soort [Delpkinus malayanus). Nog eenige andere soorten 

 sluiten zich als naaste verwanten aan den tuimelaar aan. 



Eene grootere soort van dolfijn is Delphinus turslo ^ welke dik- 

 kere en slechts de helft zoo veel tanden heeft. Ook deze soort komt 

 aan onze kusten voor, doch vroeger, zoo het schijnt, meermalen dan 

 thans. Een voorwerp, dat voor ruim 30 jaren aan onze kusten strandde 

 en in het Museum te Leiden bewaard wordt, werd door Dr. 

 scHLEGEL afgebeeld. ■') 



Fig. 6. Delphinus tursio. fabbicius. 



Het was nagenoeg elf voet lang. Deze soort bereikt eene lengte 

 van twaalf voet. 



Nog grooter wordt de Delphinus Orca , die somtijds meer dau 

 twintig, ja tot 30 voet lengte kan bereiken. In 1841 strandde daarvan 

 een voorwerp bij Wi^k aan Zee\ van dezen, ruim 16 voet langen 

 dolfijn gaf de reeds vroeger aangehaalde Dr. sghlegel , die over 

 de walvischachtige dieren zoo vele belangrijke bijdragen lever- 

 de, eene uitvoerige beschrijving en naauwkeurige afteekening. De 

 tanden, elf of twaalf in getal aan beide zijden der boven- en onder- 

 kaak, zijn bijzonder dik, stomp kegelvormig. De onderzijde van 

 het ligchaara is wit; aan weerszijde van den kop boven de oogen 

 is eene langwerpige witte streep. De benaming zwaardvisch, waar- 



1) Abhandlungen aus dem Geblete der Zoölogie und vergl. Anatomie. Leiden 1843, 

 40 I. Tab. V, fig. 1. 



