_ 386 — 



werd. Wanneer wij echter de strenge regels der prioriteit op de 

 benoemingen der diersoorten willen toepassen, dan moeten wij de- 

 zen dolfijn Delphinus deductor heeten , onder welken naam deze 

 soort eeuige jaren vroeger (1809) door Dr. thail te Liverpool be- 

 schreven werd; andere schrijvers (jenyns en bell) noemen haar 

 Delphinus melas ^ den zwarten dolfijn i) , welke naam later ook 

 aan eene geheel verschillende soort zonder rugvin gegeven is. 



Uit de late bekendwording van dezen dolfijn zou men echter 

 ten onregte afleiden , dat hij onder de zeldzame soorten 'behoorde. 

 Integendeel, hij is eene der meest talrijke van de Noordzee en leeft 

 in groote troepen van eenige honderden, ja somtijds van bijkans 

 duizend bijeen. Reeds sedert eeuwen wordt hij op de l^ar-eilanden 3). 

 gelijk ook op de kusten der Orkadische eilanden en op die van 

 Shetland en IJsland gevangen. Aan de Noorweegsche kust is deze 

 dolfijn meermalen voorgekomen ; in het Kattegat schijnt hij tot nog 

 toe niet te zijn waargenomen. Waarschijnlijk heeft hij in den At- 

 lantischen Oceaan eene verdere verspreiding, en zalmen hem later 

 nos: elders ontdekken. Althans het Museum te Leiden bezit een 

 skelet dezer soort van de Japansche kusten , 't geen uit von siEBOiiO's 

 reis afkomstig is. Deze soort komt zeldzamer op lage breedten voor; 

 aan de kusten van Europa althans weet ik niet, dat zij ooit meer 

 zuidwaarts dan tot 490 ]\J. B. is waargenomen. In het jaar 1812 

 namelijk kwamen er zeventig dolfijnen van deze soort aan het strand 

 van Paimpol, Cóies du Nord. Eenige visschers van gemelde plaats 

 zagen op den 7 Januarij van dat jaar een' troep Cetaceën in zee , 

 en na er jagt op gemaakt en sommige gewond te hebben, dreven zij 

 er een op de kust; door zijne kreten of zijn geloei lokte dit dier 

 meerdere dolfijnen tot zich, die daarop met onstuimigheid naar 

 hunnen makker zwommen en ten getale van 69 of 70 op het strand 

 raakten. Door het schouwspel dezer dieren , door hun luid gebrul 



1) ScoRKSBY, Account on the arctic regions I. p. 496 — 500. 



2) \)e,diyxi^e.VLOQïü.Ae Faroë-eilanden; deze gebruikelijke naam is echter niet veel beter, 

 dan wanneer men eene dubbele deur /)o?'^é'óm(?i9-(5fÊMr noemt; Fciröerne , de deensche naam, 

 beteekent de Fiir-ellanden (oÉ^r-eilandeu). Lyngbyk, die in 1817 eene vangst van deze 

 dieren aldaar bijwoonde, noemde deze soort Delphinus grïnda. 



