390 — 



(3e hehiga [Delphinus leucas van pau-as), eene groote soort van het 

 liooge noorden, die overigens met den Delphinus glohiceps in vorm 

 verwant schijnt te zijn i). 



Eene tweede bijzonderheid betreft de rigting van het spuitgat 

 boven op den kop, die opening, waardoor de walvischachtige dieren 

 ademhalen of blazen. Bij alle soorten, die wij vermeld hebben, ligt 

 die opening dwars. Hetzelfde heeft ook plaats bij alle overige soor- 

 ten, die wij onvermeld lieten, met uitzondering eener enkele soort, 

 die wel verdient, dat wij er nog eenige oogenblikken bij vertoeven. 

 Hare gedaante toch , de vorm van den kop vooral en die der borst- 

 vinnen zijn even merkwaardig als haar gewoon verblijf in rivier- 

 water. Het is de dolfijn van den Ganges, welken wij bedoelen. Deze 

 soort wordt i^n hoogste zeven voet lang|, en behoort dus tot de klei- 

 nere dolfijnen. Het spuitgat is bij dit dier eene overlangsche opening. 



De oogen, die bij alle Dolfijnen betrek- 

 kelijk klein zijn, onttrekken zich hier 

 bijkans aan onze opmerking, zoo dat men 

 het dier, bij eene oppervlakkige beschou- 

 wing, voor geheel blind zou houden: zij heb- 

 ben slechts een of anderhalve lijn in door- 

 snede. De kop is van voren tot een zijdelings 

 zamengedrukten platten snuit verlengd (zie 

 fig. 10 en 11), waarin talrijke spitse tanden ge- 

 zien worden , die met hunne grondvlakten 

 dwars geplaatst, of van achteren en van voren 

 zamengedrukt zijn. De borstvinnen zijn bij- 

 kans driehoekig en met het smalle gedeelte 

 aan het ligchaara gehecht, terwijl zij naar 

 achteren breed uitloopen. Eene lage vin ligt 

 Fig. 10. achter op den rug. 



1) Eene andere sooit van Dolfijnen zonder riigvin , van bet geslacht I)elphinapteru$ 

 van LACÉPÈDK, staat digt bij den Delphinus Delphis ; het is de Delphinus Peronii ; 

 eene derde nadert tot den bruinvisch; het is Delphinus melas {Faun. Japonica.). Zie 

 SCHLKGEL, Abhandl. aus dem Gebiete der Zoölogie I. 1843. S. 18. 



