— 396 - 



wezenlijkste van de giraffe is, is haar schoone en verbazend lange 

 hals, die eigenUjk het dier eerst tot datgene tnaakt, wat het is. Deze 

 hals bezit eene veerkrachtige bewegelijkheid en eene menigvuldig- 

 heid van uitdrukking, die de grootste verbazing moeten opwekken, 

 en die men zijne wezenlijke bewondering niet zou kunnen ontzeggen , 

 zoo men niet tegelijk door de dolle bizarrerie van dezen hals tot een 

 onuitputtelijk lagchen werd genoopt." 



Natuurlijk is de gestalte des diers overeenkomstig met deze bizar- 

 rerie van den bouw en der beweging van den hals. Geen wonder, 

 wanneer nu eene dichterlijke phantasie in het majestueus verheven 

 hoofd een aristokratischen trots , in den diep nedergebogen hals een 

 piëtistischen demoed, in den schommelenden gang eene sierlijke pe- 

 danterie meent te zien. "De giraffe," voegen wij met bojumil goltz 

 er bij, "bezit eene sierlijke pedanterie, eene symmetrische asymme- 

 trie, eene in balans gehoudene overwigtigheid, eene harmonische 

 .wanschapenheid, eene belagchelijke grootschheid , eene imposante 

 potsierlijkheid. De giraff'e vertoont eene symboliek in de halsbewe- 

 gingen, waardoor de elkander 't meest weder sprekende karakters 

 worden uitgedrukt: trots en majesteit in de wijze waarop zij den kop 

 draagt en op alles nederziet, eene nederige gerustheid en naïveteit, 

 wanneer zij halmen van den grond verzamelt, een navorschenden en 

 diplomatischen geest in de ooghoeken, wanneer zij luisterend de 

 koe-ooren spitst en trekkende bewegingen naar de eene zijde maakt." 

 Inderdaad drukt dit vrij wel den algemeenen indruk uit, dien de 

 toeschouwer bij het bezien eener giraffe ontvangt; een indruk, die 

 in het jaar 1837 geheel Parijs bezig hield en de giraffe van den 

 plantentuin tot eene gebeurtenis van Frankrijk maakte. 



Men zou meenen, dat onze beide schrijvers, als minder in de 

 Zoölogie ervaren, eene des te grootere verbeeldingskracht bezeten 

 moeten hebben, terwijl de een van hen de giraffe in den Parijschen 

 plantentuin, de ander eene in Egypte bewonderd heeft. Geenszins! 

 Ook de wezenlijke Zoölooj kan een dergelijken indruk niet van zich 

 afweren. Dit betuigt ons de geestvolle reiziger uchtenstein. Hij 

 was over de grenzen van het Kaapland aan de Oranje-rivier in het 

 land der Boschmannen en Beetjuanen, als hij, door een Hottentot 



