— 397 — 



opmerkzaam gemaakt, in zijne nabijheid twee lange zwanenhalzen 

 ontwaarde. Zij behoorden aan twee giraflen, die rustig en geheel in 

 de houding van andere dieren weidden, niet knielend, zooals men 

 gefabeld heeft. Dadelijk begon de jagt van den hoogelijk verheugden 

 reiziger. Weldra echter werd hij , nadat hij tot op een geweerschot 

 gelukkig genaderd was, door de giraffen bemerkt, en ijlings vloden 

 deze heen. "Maar dit ontvlieden," schrijft lichtenstein, "was zoo 

 boven alle verwachting zonderling, dat ik door lagchen , verbazing 

 en vreugde bijna de gansche jagt vergat." Ook hier waren het weer 

 de zonderlinge bewegingen van het dier, die de meest tegenover- 

 gestelde indrukken voortbragten. 



Wat zich evenwel in de phantasie des dichters en van den mensch 

 in 't algemeen dadelijk in symboliek verandert, wordt in het licht 

 der wetenschap terstond tot natuurwet. Wat is het, dat die 

 vreemde bewegingen , die ons zoo belagchelijk en bizar toeschijnen, 

 regtvaardigt? Lichtenstein beantwoordt ook deze vraag. "Bij het 

 zonderlinge gebrek aan verhouding tusschen de hoogte van voren 

 en van achteren, en van de geheele hoogte tot de lengte, heeft de 

 snelle voorwaartsbeweging van het dier veel zwarigheid in." Zij 

 verhinderen de giraffe te draven, en laten haar slechts toe bij snellen 

 loop te galopperen, en bij het weiden rustig te stappen. Maar die 

 galop is zoo zwaar, log en plomp, dat inen gelooft de giraffe te voet 

 te kunnen inhalen, ofschoon elke sprong het dier tot twaalf è, zes- 

 tien voet vooruit brengt. Om deze beweging te begrijpen, moet men 

 zich de merkwaardige verhoudingen van het dier herinneren, Het 

 voorwerp, dat ijchtenstein mat, — hetgeen intusschen niet van 

 de grootste was, — was van den grond tot de hoornen 13 voet 4< 

 duim hoog, de hals zelf was iets minder dan 5 voet lang, gevol- 

 gelijk de pooten van de schoft tot de teenen ruim 8 voet. Daaren- 

 tegen was het achterdeel van het kruis tot den hoef slechts 61/2 voet 

 hoog, terwijl de lengte van de borst tot het begin van den staart 

 7 voet bedroeg. Het is duidelijk, dat bij zulk eene ongewone ver- 

 houding der gestalte, waarbij het voorste gedeelte des diers bijna 

 7 voet hooger staat dan het achterste, het zwaartepunt naar voren 

 moet vallen, en alzoo bij groote snelheid van den loop een voor- 



