— 399 — 



achtige kop met eironde neusgaten, de koepelvormig over de on- 

 derlip heenhangende, met sterke borstelharen bezette bovenlip, met 

 de koeachtige, aan den wortel en de voorzijde witte, van achteren 

 bruinachtige ooren, die kegelvormige, lichtbruine, aan de spits af- 

 geronde en naar mate van den ouderdom des diers met zwarte bor- 

 stels voorziene horsns — zij geven met elkander den tjpus des her- 

 kaauwers te kennen. Doch ook dit niet zonder een wezenlijk onder- 

 scheid. Die hoornen zijn gelieel anders gevormd dan die van andere 

 herkaau wende dieren. -Terwijl zij bij deze laatste voortzettingen der 

 huid zijn, die rusten op een met den ouderdom grooter wordend 

 uitsteeksel van het voorhoofdsbeen , zijn zij bij de giraften de meer 

 ontwikkelde voorhoofdknobbels zelve, slechts bedekt met de huid 

 des voorhoofds. Letten wij eindelijk op de aan een paard herinnerende, 

 tot op het midden van den rug loopende manen , op den dunnen 

 met een' langen en zwartharigen kwast eindigenden staart, op den 

 eigenaardigen beenigen knobbel boven den neus, die een hoorn ge- 

 lijkt, op de kastanjebruine iris en den ronden oogappel, en op de 

 vier tepels van het wijfje, dan is het uitwendige beeld van ons 

 dier der woestijn voltooid. 



Zeker een dichterlijk beeld, zonderling als het vaderland, dat 

 het voortbrengt, en toch daarbij een beeld der zachtmoedigheid, die 

 eene toevlugt zoekt in de diepste stilte der Natuur, in woestenijen 

 en de naar steppen gelijkende karroo's, van Opper-Egypte tot de 

 Kaap, en die, door zijn zamenstel van het praktische leven uitgeslo- 

 ten , slechts leeft voor zich en de zijnen. Doch evenals de vergifti^-e 

 pijl van den Buschjesman dat verbond vaak gewelddadig verstoort, 

 om het witste, teederste wildbraad van Afrika, en het vaste been- 

 merg, en de kostbare voor schoenen en waterzakken geschikte huid, 

 en de staartharen tot het vastmaken van ijzeren of koperen arm- 

 ringen magtig te worden , even zoo dikwijls wordt dat verbond gestoord 

 door den gevreesden koning der woestijn, den leeuw. Hij is het, 

 die loert in het riet der plassen , waar gazellen en girafien drinken. 

 Het is hier, dat hij , gevolgd van scharen van hya«na's , de giraffe 

 zich tot rijpaard uitkiest, zooais men er nooit een zonderlinger za<>-. 

 Hij slaat zijne tanden in de spieren van den nek des diers , en zijne 



