— 400 — 



geele manen waaijen over den hals van het reuzenpaard. De stof- 

 wolken der karroo vliegen achter hem heen , tot het ros aan den 

 zoom der steppen onder zijnen maar al te vast zittenden ruiter 

 rogchelend ter neder stort ^ en de tragische voorstelling besloten is, 

 die de bizarrerie van Afrika op eene zoo schrikkelijke wijze voltooit. 



Tot zoo ver de Duitsche schrijver. Er moge in het van hem 

 overgenomene, in de schildering van den indruk, dien de girafle 

 op den beschouwer maakt, veel overdrevens zijn, veel dat vreemd 

 luidt en wij ook niet gaarne tot het onze zouden willen maken , 

 zeker is het echter, dat het eerste aanschouwen van dat dier meest 

 bij allen een zonderlingen indruk te weeg brengt. Men mist in de 

 uitwendige gedaante der giraö'e eigenlijke sierlijkheid, zoo men de 

 verschillende ligchaamsdeelen tegenover elkander stelt; — en toch, 

 gelijk de Hoogleeraar vrolik zeer juist aanmerkt, bewondert men 

 het geheele dier en vindt men het schoon, zonder te weten waarom. 

 Natuurlijk moet dat schoon vinden bij het gelijktijdig opmerken 

 der onevenredigheden , die bij het maaksel der giraffe zoo in het 

 oog loopen, ruime stof opleveren tot pliantastische beschouwingen. 



Misschien zullen wij in het volgende jaar de aandacht des lezers 

 van het Album der Natuur op nieuw bij de giraffe bepalen, en dan, 

 bij eene meer uitvoerige beschrijving van den ligchaamsbouw van 

 dat merkwaardige dier, een overzigt gevan van hetgeen men weet 

 aangaande zijn leven en zijne gf woonten , volgens hetgeen men 

 daarvan hij zijn vrijen en gevangen toestand lieeft kunnen waarnamen. 



