-- 402 — 



boscli als slechts uit eene enkele of toch uit weinige boomsoorten 

 bestaande voor te stellen, met groene loverkroonen, maar met geene 

 . of althans onaanzienlijke bloesems. Hier is niet eens ruimte voor 

 al de soorten, die opschieten, elkander wederkeerig verdringen en 

 in duizend vormen nevens elkaar in de rijkste verscheidenheid op- 

 treden. Op eenigen afstand gezien, speelt het hier lichte, daar 

 donkere groen der bladeren in alle kleuren van den regenboog, een 

 weerschijn van de prachtigste bloesems. Men ademt eenen specerij- 

 achtigen geur in; men ziet een kleurenspel, dat geen fantazie zóó 

 kan droomen. En toch is dit alles, zelfs niet eens de grootte — 

 alles neemt namelijk den vorm van boom of struik aan , en krui- 

 den , die zich jaarlijks vernieuwen, zijn hier zeldzaam — geenszins 

 datgene, wat de meeste verbazing wekt. Wat ons bovenal verwon- 

 derd doet staan , zijn de vormen , de gestalten der voorwerpen. De 

 stammen zijn zonderling gewonden en nu eens met digt bij elkan- 

 der zittende punten, als eene rasp, dan weder met regelmatig ge- 

 takte vleugels voorzien. De bladeren zijn zeer groot, glanzig en als 

 leder, op de buitenzijde donkergroen, op de andere zijde geel , bruin 

 of rood , en bij de bloesems heerscht nog meer afwisseling in vorm 

 en kleurschakeering. 



En toch — men betreedt deze wouden, men is opgetogen van 

 verrukking, men verslindt met alle zintuigen al het wonderbare, 

 al het prachtvolle, dat zich bij iederen tred voorwaarts in nieuwe 

 oredaante vertoont; men wordt vermoeid van de vele verrassende 

 indrukken, men geniet in overmate, tot afmattens toe — en toch 

 vlicj-t de gedachte terug tot onze arme eenvormige natuur, doch 

 niet met afkeerigheid. Men mist hier immers het ruischen en de 

 frischheid der dennenwouden, de zomerstilte der berkenbosschen, 

 het uitnoodigend -'kom en rust uit" der groene weilanden, het le- 

 ven en de kracht der murmelende bron — in één woord, het verre, 

 arme lieve vaderland rijst voor uwe verbeelding op en neemt bij 

 de vergelijking eene zoo trotsche en toch uitlokkende gedaante aan, 

 dat liet hart bij de herinnering aan zijn naam en aan zijne natuur 

 klopt en hijgt van weemoedig verlangen. tt 



