48 OVER 1)K DOODU ZEE. 



zamen zijn vereeuigd, clan is het zeker het binnenmeer , dat onder 

 den naam van de Doocle Zee algemeen is bekend. 



In de schriften des Ouden Testaments draagt dit meer deu naam 

 van Jam hamynelach of Zontzee ^) of ook wel van Jam haarahah 2), 

 volgens onze gewone vertaling, Zee des vlakken velds. Haarahah 

 is de eigenlijke benaming van die laag gelegen landstreek, in welke de 

 Jordaanvallei bij Jericho nitloopt en die zich tot aan den Eleniti- 

 schen zeeboezem uitstrekt. Bij de Profeten draagt dit meer ook den 

 naam van Jam, hahhadmoni of Oostzee 3), omdat ze ten oosten van Judea 

 o-eleo-en is. Bii josefus, diodoeus sicülüs, ptolemaeijs en plinius 

 wordt het Asphaltmeer genoemd. De Arabieren noemen het gewoonlijk 

 Baar Lid of Lotsraeer. Bij justinüs, pausanias en galenus komt 

 reeds de later algemeen gebruikelijke benaming van Boocle Zee voor. 



Het kan ons niet verwonderen , dat nergens in de Schriften des 

 Bijbels eene nadere beschrijving van deze merkwaardige binnenzee 

 gevonden wordt. Dit lag buiten den kring der Bijbelschrijvers, 

 die zich in het geheel niet ten doel stelden om de natuurlijke ge- 

 steldheid des lands te beschrijven. De latere Grieksche en Romein- 

 sche aardrijkskundigen waren geenszins onbekend met deze merk- 

 waardige plek en sommigen, zoo als pausanias, gaf.enus, pijniüs en 

 anderen vermelden hare meest in het oog loopende eigenschappen. 



De eeuwen , die op de vernietiging van den Joodschen staat volgden, 

 waren aan eene nadere onderzoeking van de natuurlijke gesteldheid 

 dezer zee niet zeer gunstig. Mogten ook al vele christelijke pel- 

 grims , die zich in de wateren des Jordaans baadden , nu en dan 

 hunne verwonderde blikken op dit meer werpen, of talrijke monniken 

 en kluizenaars zich aan zijne eenzame oevers vestigen *) , zij waren 



1) Gen. 14: 3; Num. 34: 12. 2) Dent. 3: 17. 4: 49. 



?) Ezech. 47: 18; Joel 2: 20; Zach. 14: 8. 



4) Het geheele Jordaanlaud werd in dien tijd een gezocht verblijf van kluizenaars en 

 monniken. Het waren vooral de verschrikkingen en wonderen van de Doode zee, die hen 

 uitlokten en boeiden. Omstreeks het jaar 600 n. C. g. bestonden er aan hare huive- 

 ringwekkende oevers niet minder dan twintig kloosters; hij een derzelven te Engaddi 

 woonden niet minder dan tien duizend monniken. De ontelbare grotten en holen , in de 

 omstreek van bet klooster St. Saba, waar zij verkeerden, wekken nog heden de bewon- 

 dering van alle reizigers. 



