DER SPINNEN. 69 



1794—- 1795, liet invallen en het aanhouden van de vorst te kunnen 

 voorspellen ! Hij zat om staatkundige redenen in Holland gevangen 

 en zou aan den Generaal pichegru de tijding hebben doen toekomen 

 van eene waarschijnlijk op handen zijnde drooge en felle winter- 

 koude; een bengt, dat op den 29sten December van dit eerste jaar zou 

 hebben medegewerkt tot het begunstigen van den bekenden over- 

 togt des ïranschen legers over de Waal. Later stond hij , uit zijne 

 gevangenis , in geheime gemeenschap met de Eransche bevelhebbers, 

 welke destijds Utrecht bezet hielden. Hij zond aan hen één zijner 

 spinnen toe, bestemd voor pichegru, destijds te 's Hage in garni- 

 é;oen, en zulks, om dezen, uit de levenswijze van dit diertje, 

 vooruit bekend te maken met de veranderingen van het winter- 

 weder. De dooi toch, die de militaire operatiën der IVanschen, 

 wanneer zij had voortgeduurd , zoo zeer kon hebben belemmerd of 

 gewijzigd, en die reeds in Januari] schijnbaar was ingetreden, zou 

 daaruit gebleken zijn, slechts van eenen tijdelijken aard te zullen 

 zijn. De spin voorzeide, dat die dooi geen stand zou houden, 

 en werkelijk bleef, zoo als men weet, de vorst tot in de maand 

 Maart van dat jaar meer of minder hevig aanhouden. 



Geen wonder, dat bij zoo veel belangrijks in de Natuurlijke 

 Geschiedenis der spinnen, zoo in deze als andere beschrijvingen, 

 veel overdrijving tusschen eenvoudige feiten werd ingemengd. Geen 

 wonder, dat ook het bijgeloof aan haar soms grooten, geheel on- 

 verdienden invloed heeft toegeschreven. Nog in onze dagen vindt 

 men daarvan bevestiging in de voorspelling van vreugde of verdriet, 

 ons door hare verschijning aangekondigd, overgebleven in het 

 Pransche spreekwoord: "Le matin, du chagrin ! Le midi, du plai- 

 sir! Le soir, de Tespoir." Li vorige eeuwen echter werd deze hare 

 wigchelaars-gave nog veel hooger geschat. In de goudlanden van 

 Amerika stonden zij vroeger bekend als de eigenschap te bezit- 

 ten van die plaatsen te kunnen aanwijzen, waar rijke goudaderen 

 in het hart der aarde waren verborgen. Althans de eerste goud- 

 zoekers verkeerden langen tijd in het geloof, dat da^r waar zij vele 

 aard-spinnen ontmoeteden , ook veel goud te delven viel. Deze gaven 

 intusschen worden tegenwoordig door niemand meer als waarachtig 



