DER SPINNEN. 73 



draagt van '•'medicinalls ^^ zou in Noord-Amerika te boek staan als 

 zelfs de kina te overtrefien in koortsdrijvend vermogen. 



Maar lioe, zoo hoor ik sommigen mijner lezers vragen, maar hoe 

 zijn deze laatste opgaven te vereenigen met den roep van '•'vergif lig te 

 zijn," waarin deze dieren toch van ouds af, en Avel over geheel de 

 wereld hebben gestaan? Zijstonden immers, ten dezen zelfs in een' 

 zóó kwaden reuk, dat men haar den bijnaam gaf, zoo als bij paiié 

 en anderen is te lezen, van "lucht-magneten." Even als de mag- 

 neet het ijzer, zoo meende men, dat zij alle kwade dampen uit de 

 atmosfeer tot zich trokken, zelfs die, werd daar bij gevoegd, "van 

 den donder en den bliksem."" Vreesselijke verhalen werden er dan 

 ook opgedischt, omtrent hen, die het ongeluk trof, eene spin in 

 te slikken of in den neus te krijgen. Eigenaardige ziekten, zoo 

 niet de dood, moesten daarvan het onvermijdelijke gevolg zijn. 

 OsiANDEii teekende in 1794 een spinnetje af , dat door eene vrouw, 

 na een lang en hevig lijden, zou zijn uitgebraakt. In onzen tijd is 

 mij nog verhaald van eene dame, die eenige spinnen op spiritus 

 bewaart, als zijnde deze bij haar uit den neus verwijderd, en zij 

 sedert dien tijd van hare vroegere zware hoofdpijnen bevrijd. Alle 

 die verhalen, geachte lezers, zijn fabelen of sprookjes* anders niet. 

 Spinnen kunnen noch in de maag, noch in de neusholte blijven 

 leven. Zij kunnen nimmer de oorzaak zijn geweest van kwalen die 

 maanden en jaren geduurd hebben. Daarenboven, gij hebt voorzeker 

 wel eens gehoord van personen , die , uit zoogenoemde aardigheid 

 of uit smaak, spinnen aten. Geen van dezen heeft daarvan ooit 

 nadeel ondervonden, en volgens walckenaer, eet een ieder onzer 

 soms spinnetjes, wanneer hij druiven nuttigt. Deze toch dienen aan 

 eene zeer kleine T/ieridion-sooTt tot verblijfplaats. De inboorlin- 

 gen van Nieuw-Kaledonie eten zelfs zeer groote soorten van kruis- 

 spinnen, i5'^(?/rö <?r7w^i* geheeteu, als lekkernij. Men trekt er het borst- 

 kopstuk en de pooten af, en eet liet achterlijf, met eene soort van 

 olie toebereid. Maar dit geldt niet alleen wilde volken , ook in Europa 

 bestaan dergelijke vreemdsoortige gastronomen. Om van onze anna 

 MARIA SCHUURMAN nict tc sprckcu , • — dewijl ik dit minder zeker 

 weet, evenmin als van vele verhalen bij oudere schrijvers, — noem ik er 



