80 NATUURHISTORISCHE SGHüTS 



die in een Duitsch vergiftboekje, van eenen schoolmeester schmidt, 

 nog uit onzen tijd (1840), weet ik niet, waarmede te vergelijken. 

 Over de uitwerking van haren beet waren reeds sinds de 16^ eeuw 

 de meest zonderlinge verhalen in omloop. De gebetenen — "taran- 

 tulati" genoemd — gedroegen zich als ware bezetenen. Zwarte kleuren, 

 als hen aan deze aardspin herinnerende, konden zij niet verdragen, 

 zonder in stuipen te vervallen. Door het zien daarentegen van roode 

 of groene voorwer2:)en , bedaarde hunne woede terstond. Alles waar- 

 mede men bezig was, op het oogenblik der verwonding, moest door 

 den gebetene, met eene onwederstaanbare kracht, worden vervolgd. 

 Was men aan het lagchen of huilen, zoo bleef hij voortschateren 

 of weenen. Trof de beet onder het loopen, zoo bleef men, dus luidt 

 het verhaal, onophoudelijk voortgaan, tenzij men door anderen werd 

 tegengehouden. Zij, die onder den dans — en die is Jn Italië niet 

 zeldzaam — werden getrofien , waren er nog het beste aan. Zij bleven 

 zoo lang voortspringen , tot zij van vermoeidheid nederzegen, in 

 het zweet geraakten , en dan spoedig herstelden. Van daar dat men 

 deze heilzame ligchaams-beweging te gemoet kwam door de kunst. 

 Guitaren, violen en trompetten werden ontboden, bepaald voor deze 

 gelegenheid vervaardigde muziek wij zen — de "pastorala" en de "ta- 

 rentola" genaamd — werden lustig gespeeld. In heckek's werk over 

 Ble Tanziouth worden zelfs de muziekwijzen in noten en met woor- 

 den , volgens A. KiRCHER (de Arte magnellca 1654?), in drie "modi" 

 der "tarantella ," als '•^Muslk zum Tanze der Tarantati ^'^ medegedeeld. 

 Na eenen rustigen slaap van 12 uren was dan de genezing veel- 

 tijds volbragt. Hoe is het niet deze verhalen zoowel den genees- 

 kundige als den dierkundige gegaan ? Nadat men er lang te 

 ligtvaardig geloof aan had geslagen en de faam van fabelen tot 

 wonderen was gestegen, verviel men in een ander uiterste, en ver- 

 klaren, nog heden ten dage, groote geleerden, zelfs hahn en 

 KOCH, het als onzin, wanneer men van "tarantel-vergiftiging"' ge- 

 waagt, en beschouwen zelfs sommigen, onder anderen leunis, haren 

 beet als gelijk staande met eenen "muggen-steek !" Van waar deze 

 algeheele ommekeer? Het was, omdat men hier, zoo als de Duitschers 

 dit zoo kernachtig noemen, het kind, te gelijk met het badwater 



