88 EEN VULKANISCH VISCHJE. 



deren op natuurwonderen gestapeld zijn. Wat moet hij niet gevoeld 

 hebben , de groote von humboldt , toen hij , in het volle bezit 

 zijner edele en groote hoedanigheden van geest en ligchaam, be- 

 gaafd met een helder oog en eene ziel vatbaar om getroffen te wor- 

 den door de wonderen die hij aanschouwde, de Andes doorkruiste 

 en met zijnen vriend bonplaisd waarnemingen en ontdekkingen sta- 

 pelde op den schat van geleerdheid, dien hij reeds bezat, voor hij 

 met eigen oogen zien mogt in de geheimen der natuur. Wij zien 

 hem daar in opgetogenheid stilstaan bij eene prachtvolle Orchidee, 

 ginds zien wij hem zitten onder het reusachtige koepeldak gevormd 

 door een Tamarindus , Vv^aarnemingen makende over de lichtende 

 deelen van eenen Elater. Daar wordt zijn voet gewond door de ste- 

 kels der Cacteën en -Aroïdeën , maar hij vergeet de pijn door het 

 zien van eene Agaricus aan den wortel van reusachtige boomvaren. 

 Maar voort spoedt hij zich uit die nooit door een menschenvoet 

 betredene wouden, en de zon der schaduwlooze savannen verschroeit 

 zijnen schedel, terwijl eene kudde buffels met donderende hoefsla- 

 gen vlugt en in de verte eenige lama's grazen in de reusachtige 

 Gramineën. Zijnen dorst lescht hij in wateren bedekt met Nym- 

 phaeae en bies- en rietsoorten te veel om te noemen. Ginds 

 echter ligt het doel van zijnen togt; daar verheffen de Cordilleras 

 hare toppen en baden hare kruinen in de blaauwe doorschijnende lucht. 

 Hooger en hooger klimt hij en ziet den plantengroei afnemen, maar 

 een nieuw genot is voor hem weggelegd in den aanblik dier klip- 

 gevaarten , welker stoute vormen en onafzienbare kloven hem doen 

 duizelen als hij het waagt naar beneden te zien; hij hoort de echo's 

 der rotsen elkander antwoorden tot verbazing van zijne ziel, hij ziet 

 luchtverhevelingen en hemellichten schitteren in de stille nachten, en, 

 als de dag aanbreekt, zweeft de Condor onmeetbaar hoog boven hem in 

 den optrekkenden nevel. Zie hem daar staan aan den rand van eenen 

 krater , peinzende over de ontzaggelijke natuurkrachten die zulke 

 massa's lava konden opheffen : een zwarte rook krult hoog boven zijn 

 hoofd; ammoniadampen beletten hem te ademen en kokend water spoelt 

 den puimsteen naar beneden over een bed van klei met zwavelzuur 

 doortrokken. Daar, op 2000 mijlen boven het vlak der stille Zuid- 



